Τις τελευταίες ημέρες πολλοί σύντροφοι αναρωτήθηκαν , κάποιοι ειλικρινά, άλλοι ίσως περισσότερο υποκριτικά , για τις σοβαρές ενστάσεις που διατύπωσα σχετικά με τη διαδικασία εκλογής συνέδρων. Οφείλω λοιπόν να ξεκαθαρίσω κάτι απολύτως σαφές.

Οι ενστάσεις μου δεν αφορούν μόνο τη συγκεκριμένη διαδικασία. Δεν είναι απλώς οργανωτικές ή διαδικαστικές. Είναι βαθιά πολιτικές και αγγίζουν συνολικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη λειτουργία της παράταξης, ακόμη και τη διαδικασία εκλογής προέδρου.

Το ζήτημα δεν είναι τυπικό. Είναι ουσιαστικό.

Κατά τη δική μου άποψη, όσοι συμμετέχουν σε τέτοιες διαδικασίες , είτε ως υποψήφιοι είτε ως ψηφοφόροι , οφείλουν να έχουν πραγματική σχέση με τον πολιτικό χώρο στον οποίο απευθύνονται. Όσοι θέτουν υποψηφιότητα θα πρέπει να είναι αποδεδειγμένα μέλη ή φίλοι της παράταξης πριν από την έναρξη οποιασδήποτε εσωκομματικής διαδικασίας. Αντίστοιχα, όσοι συμμετέχουν ως ψηφοφόροι οφείλουν να έχουν πραγματικό ενδιαφέρον για τις πολιτικές και κομματικές διεργασίες του φορέα.

Όχι να εμφανίζονται περιστασιακά ως «αλά καρτ» ψηφοφόροι διαδικασιών.

Γιατί πολλές φορές αυτές οι ευκαιριακές συμμετοχές δεν είναι αποτέλεσμα αυθόρμητης πολιτικής κινητοποίησης. Είναι αποτέλεσμα μηχανισμών, δικτύων και λογικών που έχουν ελάχιστη σχέση με την ουσία της πολιτικής συμμετοχής. Και όταν αυτό συμβαίνει, το αποτέλεσμα είναι η αλλοίωση και η νοθεία των πραγματικών πολιτικών επιλογών εκείνων που είναι ιδεολογικά και πολιτικά ενταγμένοι στον χώρο και έχουν γνήσια αγωνία για το μέλλον της παράταξης.

Ας δούμε όμως και ορισμένα από τα φαινόμενα που καταγράφηκαν στη χθεσινή διαδικασία.

Καταγράφηκε συμμετοχή προσώπων  και μάλιστα σε σημαντικό βαθμό ,που δεν έχουν καμία ιδεολογική ή αξιακή σχέση με τον χώρο μας. Πρόσωπα που ουδέποτε είχαν πολιτική παρουσία ή αναφορά στο ΠΑΣΟΚ, εμφανίστηκαν ξαφνικά σε μια διαδικασία που κανονικά θα έπρεπε να αφορά όσους έχουν πραγματική σχέση με την παράταξη.

Είδαμε επίσης ανθρώπους να δηλώνουν ευθαρσώς ότι δεν έχουν καμία πρόθεση να συμμετάσχουν στο συνέδριο και παρ’ όλα αυτά να είναι υποψήφιοι σύνεδροι. Και όμως, με πρωτοφανή επιμονή, με τη στήριξη ενός δυστυχώς πολύ ποταπού και απολίτικου μηχανισμού που επιχειρούν να συγκροτήσουν πρόσωπα με αναφορά στην ομάδα Ανδρουλάκη, επιστρατεύτηκαν κάθε λογής «ψηφοφόροι» από το κοινωνικό παζάρι.

Άνθρωποι χωρίς καμία πραγματική σχέση με την παράταξη μετατράπηκαν σε εργαλείο μιας εσωκομματικής αριθμητικής.

Ταυτόχρονα καταγράφηκαν και άλλα πρωτοφανή φαινόμενα. Πρόσωπα που πρώτα κατέθεσαν υποψηφιότητα και στη συνέχεια έγιναν μέλη μόνο και μόνο για να μπορέσουν να συμμετάσχουν στη διαδικασία. Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι αρκετοί από αυτούς στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις εμφανίζονταν ως πρωτοπαλίκαρα δεξιών ή άλλων κομματικών παραγόντων.

Η εικόνα αυτή δεν συνιστά απλώς μια προβληματική διαδικασία. Αποτελεί ευθεία αλλοίωση της πολιτικής φυσιογνωμίας μιας ιστορικής παράταξης.

Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να εμπνέεις την κοινωνία μέσα από τη λειτουργία σου, τα στελέχη σου και τη σαφή πολιτική σου αφήγηση και στο να κινητοποιούνται γύρω από μια εσωκομματική διαδικασία μηχανισμοί, συμφέροντα και λογικές πρόσκαιρης επιρροής.

Είναι άλλο πράγμα μια παράταξη να δημιουργεί συμμετοχή μέσα από ιδέες, αξίες και προτάσεις και εντελώς διαφορετικό να εμφανίζονται δίκτυα που επιστρατεύουν κάθε διαθέσιμο «ψηφοφόρο» μόνο και μόνο για να επηρεαστεί το αποτέλεσμα.

Δυστυχώς, αυτό που καταγράφηκε χθες , αλλά και σε ορισμένες προηγούμενες διαδικασίες  δεν έχει σχέση με τη γνήσια πολιτική συμμετοχή που χρειάζεται μια δημοκρατική παράταξη.

Αν πραγματικά θέλουμε ο φορέας μας να ξαναμεγαλώσει, οφείλουμε πρώτα να διασφαλίσουμε το πολιτικό και αξιακό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα γίνει αυτή η πορεία. Η ανάταση της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης δεν μπορεί να στηριχθεί σε ευκαιριακές κινητοποιήσεις και αριθμητικές μηχανισμών.

Μια τόσο βαθιά πολιτική προσπάθεια , δύσκολη αλλά απολύτως αναγκαία για την αναγέννηση της παράταξης, δεν μπορεί να οικοδομηθεί με μηχανισμούς, με «αλά καρτ» ψηφοφόρους και υποψηφίους ούτε με μια κομματική λειτουργία που δεν σέβεται τη συνέπεια και τη διαχρονική συμμετοχή των μελών και των φίλων της παράταξης.

Η αναγέννηση της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης προϋποθέτει κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: πολιτική αξιοπιστία, αξιακή συνέπεια και πραγματική συμμετοχή.

Γιατί μόνο έτσι μπορεί να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη της κοινωνίας και να αποκτήσει ξανά νόημα η πολιτική στράτευση.

Πασχάλης Θ. Τόσιου