Ο Γιάννης Μάζης έθεσε με οξύτητα τους προβληματισμούς του, επιμένοντας ότι ο διάλογος με την Άγκυρα ενέχει κινδύνους αν δεν συνοδεύεται από σαφή όρια και έμπρακτη πίεση. Η τοποθέτησή του κινήθηκε στη γνωστή γραμμή αυστηρής ανάγνωσης των ελληνοτουρκικών, με έμφαση στη γεωπολιτική καχυποψία και στη διαχρονική εμπειρία.

Απέναντί του, ο Τάσος Χατζηβασιλείου επέλεξε έναν διαφορετικό τόνο. Χωρίς να αρνηθεί τις δυσκολίες της σχέσης με την Τουρκία, υπερασπίστηκε τη σημασία του διαλόγου ως εργαλείου διπλωματίας, επιμένοντας ότι η συζήτηση δεν ισοδυναμεί με υποχώρηση. Σε μια στιγμή όπου οι τόνοι ανέβαιναν, η στάση του ήταν εμφανώς πιο συγκρατημένη, με έμφαση στη θεσμικότητα και στη λογική της συνέπειας στο διεθνές πεδίο.

Οι παρουσιαστές επιχείρησαν να κρατήσουν την ισορροπία, ωστόσο η ένταση της αντιπαράθεσης αντανακλούσε κάτι βαθύτερο: το υπαρκτό ρήγμα στον δημόσιο διάλογο για τα ελληνοτουρκικά, ανάμεσα στη σχολή της καχυποψίας και στη σχολή της ελεγχόμενης προσέγγισης. Το πάνελ του OPEN απλώς το ανέδειξε, χωρίς φίλτρα.

Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα που έμεινε ήταν εκείνη μιας συζήτησης όπου οι διαφωνίες ειπώθηκαν καθαρά, αλλά και όπου η ψυχραιμία ,ιδίως από την πλευρά του Χατζηβασιλείου,λειτούργησε ως αντίβαρο στην ένταση. Σε μια περίοδο που οι εξωτερικές εξελίξεις απαιτούν νηφαλιότητα, αυτό δεν είναι αμελητέο.