Αφού προηγήθηκε η επικοινωνιακή του αποδόμηση από μερίδα «πρόθυμων» μέσων, ακολούθησε ο αιφνιδιασμός. Εισαγγελική διάταξη για δέσμευση περιουσιακών στοιχείων επιδίδεται όχι στο σπίτι του, ούτε στον επαγγελματικό του χώρο, αλλά στο ίδιο το μπλόκο των Μάλγαρα. Μπροστά στα τρακτέρ και στους συναδέλφους του. Η σημειολογία είναι τόσο έντονη, που ακυρώνει κάθε ισχυρισμό περί «τυπικής διαδικασίας».

Κάπως έτσι, η πολιτική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε εργαλείο παραδειγματισμού. Το μήνυμα είναι σαφές: όποιος δεν συμμορφώνεται, όποιος μιλά χωρίς φίλτρα, όποιος δεν χωρά στο κυβερνητικό αφήγημα, στοχοποιείται. Και εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται το βαθύτερο πρόβλημα.

Η κυβέρνηση, μέσω του Μέγαρο Μαξίμου, δεν αρκείται πλέον στο να θέτει όρους για τη διάνοιξη των δρόμων. Προσθέτει πολιτικά φίλτρα στον ίδιο τον διάλογο. Εισάγει αόριστες αναφορές σε «παραβατικές συμπεριφορές», χωρίς τελεσίδικες αποφάσεις, χωρίς σαφή κριτήρια, χωρίς σεβασμό στο τεκμήριο αθωότητας. Πρόκειται για έναν όρο κομμένο και ραμμένο ώστε να αποκλείει συγκεκριμένες, ενοχλητικές φωνές.

Όταν μια κυβέρνηση φοβάται τη συμμετοχή ενός εκλεγμένου εκπροσώπου των αγροτών στο τραπέζι του διαλόγου, τότε δεν μιλάμε για διαβούλευση. Μιλάμε για έλεγχο. Όχι για πολιτική επίλυση προβλημάτων, αλλά για διαχείριση αντιδράσεων με όρους ισχύος.

Η στάση αυτή απέναντι στους αγρότες που αντιστέκονται είναι χυδαία και εκδικητική. Και δεν αποτελεί απλώς πολιτική αστοχία. Είναι δείγμα του ήθους μιας κυβέρνησης που αντιμετωπίζει την κοινωνική πίεση όχι ως μήνυμα προς διόρθωση, αλλά ως απειλή προς εξουδετέρωση.

Το αρχικό επεισόδιο δεν ήταν η αιτία. Ήταν η αφορμή. Η πραγματική αιτία είναι μια εξουσία που έχει μάθει να συνομιλεί μόνο με όσους ελέγχει. Και αυτό, όσο κι αν επιχειρείται να συγκαλυφθεί, δεν περνά απαρατήρητο.
Ιδίως στην ύπαιθρο. Ιδίως από τους αγρότες.

Π.Τ