Ο Πανσερραϊκός έχασε ένα παιχνίδι που για μεγάλο χρονικό διάστημα έμοιαζε να βρίσκεται απόλυτα μέσα στις δυνατότητές του. Προηγήθηκε, είχε τον κόσμο στο πλευρό του, έβγαλε ενέργεια και σωστή λειτουργία στο πρώτο ημίχρονο, όμως όταν το παιχνίδι μπήκε στη ζώνη της πίεσης και της διαχείρισης, η ομάδα κατέρρευσε αγωνιστικά και πνευματικά.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Πανσερραϊκού δεν ήταν απλώς η ανατροπή του σκορ. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο ήρθε αυτή η ανατροπή. Μια ομάδα που προηγείται σε αγώνα τόσο μεγάλης σημασίας οφείλει να έχει ισορροπία, καθαρό μυαλό και αγωνιστική πειθαρχία. Αντί γι’ αυτό, ο Πανσερραϊκός στο δεύτερο ημίχρονο έχασε τις αποστάσεις του, παρέδωσε τον έλεγχο του ρυθμού και επέτρεψε στην Κηφισιά να πιστέψει ότι μπορεί να γυρίσει το παιχνίδι.

Στο πρώτο μέρος, ο Πανσερραϊκός λειτούργησε σωστά. Η πίεση στον άξονα ήταν οργανωμένη, οι γραμμές είχαν συνοχή και οι μεταβάσεις γίνονταν με ταχύτητα και καθαρή σκέψη. Ο Δοϊρανλής και ο Ριέρα βρήκαν αρκετές φορές χώρους ανάμεσα στις γραμμές της Κηφισιάς και το γκολ του Ίβαν στο 28’ ήρθε μέσα από υποδειγματική ανάπτυξη, με σωστή κίνηση και γρήγορη εκτέλεση.

Ακόμη όμως και στο διάστημα που ο Πανσερραϊκός είχε το προβάδισμα, υπήρχαν ξεκάθαρες προειδοποιήσεις. Η Κηφισιά έβρισκε διαδρόμους από τα άκρα, χτυπούσε στην πλάτη της άμυνας και δημιουργούσε καταστάσεις που έδειχναν ότι το παιχνίδι παρέμενε ανοιχτό. Ο Τιναλίνι χρειάστηκε να κρατήσει όρθια την ομάδα σε κομβικά σημεία του πρώτου ημιχρόνου.

Στην επανάληψη, όμως, η εικόνα του Πανσερραϊκού αλλοιώθηκε πλήρως. Η ομάδα υποχώρησε αδικαιολόγητα στο γήπεδο, έχασε επιθετικότητα στις μονομαχίες και κυρίως σταμάτησε να ελέγχει τον χώρο του κέντρου. Οι αποστάσεις μεταξύ άμυνας και μεσαίας γραμμής έγιναν μεγάλες, οι δεύτερες μπάλες κατέληγαν συνεχώς στην Κηφισιά και η πίεση πάνω στον κάτοχο της μπάλας μειώθηκε αισθητά.

Η Κηφισιά διάβασε σωστά το παιχνίδι και εκμεταλλεύτηκε αυτή την αδυναμία. Οι παρεμβάσεις του Σεμπάστιαν Λέτο άλλαξαν τη δυναμική του αγώνα, με τον Θεοδωρίδη να δίνει ένταση, ταχύτητα και επιθετική κίνηση χωρίς την μπάλα. Ο Πανσερραϊκός δεν κατάφερε ποτέ να προσαρμοστεί σε αυτή τη μεταβολή του ρυθμού.

Μετά το 1-1, η ομάδα έδειξε να χάνει εντελώς την ψυχραιμία και τη δομή της. Οι επιλογές έγιναν βιαστικές, η ανάπτυξη πρόχειρη και το παιχνίδι μεταφέρθηκε σε έναν ανοιχτό ρυθμό που εξυπηρετούσε απόλυτα την Κηφισιά. Εκεί φάνηκε και η έλλειψη προσωπικότητας στη διαχείριση της κρίσιμης στιγμής.

Το δεύτερο γκολ αποτελεί χαρακτηριστική εικόνα της συνολικής αμυντικής αποδιοργάνωσης. Ο Θεοδωρίδης βρήκε χώρο να κινηθεί χωρίς ουσιαστική πίεση, μπήκε στην περιοχή με ευκολία και δημιούργησε τη φάση για τον Μπένι. Σε τέτοιες φάσεις φαίνεται όχι μόνο η κακή αμυντική αντίδραση, αλλά και η απουσία συγκέντρωσης, επικοινωνίας και σωστών αλληλοκαλύψεων.

Σε αγώνες επιβίωσης, η τακτική από μόνη της δεν αρκεί. Χρειάζεται χαρακτήρας, καθαρό μυαλό και ικανότητα διαχείρισης της πίεσης. Ο Πανσερραϊκός στο δεύτερο ημίχρονο δεν είχε τίποτα από τα τρία. Και αυτό είναι το στοιχείο που προκαλεί τον μεγαλύτερο προβληματισμό.

Η μάχη της παραμονής πλέον δεν επιτρέπει ούτε αγωνιστικές διακυμάνσεις ούτε πνευματικά μπλακ άουτ. Ο Πανσερραϊκός οφείλει άμεσα να ξαναβρεί συνοχή, σταθερότητα και προσωπικότητα μέσα στο γήπεδο. Γιατί από εδώ και πέρα, κάθε λάθος κοστίζει πολλαπλά και κάθε λεπτό αδυναμίας μπορεί να καθορίσει ολόκληρη τη χρονιά.