Πρωτοσέλιδο

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΚΑΪΤΑΤΖΗ-ΧΟΥΛΙΟΥΜΗ: «ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ»

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματωνprint
        Γνωρίζοντας το πνευματικό και μορφωτικό της επίπεδο, μα προπαντός τη διαπιστωμένη της αγάπη για την ποίηση, ομολογώ πως δεν είχα την αγωνία του παλιού χρονογράφου Παύλου Παλαιολόγου. Ο γνωστός αυτός γραφιάς είχε εξομολογηθεί, πως κάθε φορά που του στέλνουν ένα ποιητικό βιβλίο καταλαμβάνεται από άγχος. Φοβόταν μήπως δεν το καταλάβει, δεν το εκτιμήσει όσο πρέπει, με αποτέλεσμα να χάσει την αυτοεκτίμησή του.

       Διάβασα το ποιητικό της βιβλίο «ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ» με ανάμεικτα συναισθήματα. Μου άρεσε πολύ η καθαρή και ραφιναρισμένη γλώσσα που χρησιμοποιεί η ποιήτρια και ο συμπυκνωμένος της στίχος. Γράφει σε μοντέρνα γραφή. Αυτή που αποκαλούμε «ελεύθερο στίχο».

       Το πόσο «ελεύθερος» είναι ή πρέπει να είναι ο στίχος στη νέα ποίηση είναι ένα μεγάλο θέμα και στο σημείωμα αυτό δεν έχουμε τη δυνατότητα να το αναλύσουμε. Μπορούμε όμως συνοπτικά να πούμε ότι η κατάργηση του μέτρου, της ομοιοκαταληξίας ή των ισοσύλλαβων στίχων δεν κάνουν την ποίηση «ελεύθερη» και «νέα».

       Η Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη έχοντας τη γνώση και τη φρόνηση να κρατήσει την ποίησή της σ’ ένα επίπεδο μακριά από την πεζολογία, σέβεται τους παραδεχτούς αισθητικούς κανόνες που είναι απαραίτητοι σ’ ένα ποιητικό κείμενο. Ο λόγος της έχει ρυθμό, λυρική προδιάθεση, λυγερή και δροσερή γλώσσα κ.α.

       Η ποίηση βέβαια δεν είναι ένα εύπεπτο και ελαφρό ανάγνωσμα. Είναι ποτό δυνατό και επικίνδυνο. Πρέπει να το πιούμε αργά, γουλιά γουλιά, για να νοιώσουμε τη γεύση και το άρωμά του. Τα η γνώση και τη συγκίνηση που κουβαλάει.

       Διάβασα με προσοχή το βιβλίο της Δέσποινας Καϊτατζή- Χουλιούμη. Η συλλογή της μοιάζει με ποτάμι που μαζεύει νερό από πολλά ρυάκια. Μια ορχήστρα που παίζει με πολλά όργανα. Πάει να πει έχει ποικίλη θεματογραφία: Στιγμές περισυλλογής, νοσταλγία για το χτες, φύση, μελαγχολία για πρόσωπα και πράγματα που αγαπήσαμε και είναι πια μακριά, στις όχθες του ονείρου.

       Η ποιήτρια δουλεύοντας ασταμάτητα και αθόρυβα σαν τον μεταξοσκώληκα, υπηρετεί την ποίηση με συνέπεια, με αγάπη, με πάθος και απόγνωση. Σε μια εποχή που ο πολιτισμός και οι αξίες υποτιμούνται, λίγοι είναι οι δημιουργοί που μοχθούν και αγωνίζονται με συνέπεια και ανιδιοτέλεια. Και όντας συνεσταλμένοι και σεμνοί περνούν δίπλα μας δίχως να σηκώσουν σκόνη.

       Είναι άλλο πράγμα να λες «γράφω στίχους» κι’ άλλο η ποίηση. Αυτή είναι πολύ απαιτητική. Αυτός που γράφει στίχους είναι σαν τον ερασιτέχνη αθλητή. Ο ποιητής γράφει για να βρει το αναγκαίο οξυγόνο που το έχει ανάγκη η ψυχή του. Στην τελευταία κατηγορία ανήκει η Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη.

       Όλα αυτά βέβαια άγια και σωστά. Εκείνο που ήθελα να προσθέσω σ’ αυτό το σύντομο σημείωμα είναι το εξής: Θα είναι καλό και ωφέλιμο η ποιήτρια, ώριμη πια, να στρέψει τα ενδιαφέροντά της και στον κοινωνικό περίγυρο, ν’ αφουγκραστεί τον πόνο και τα προβλήματα του λαού μας. Να τον παρηγορήσουμε, να τον νουθετήσουμε. Έχουμε υποχρέωση. Έχω γράψει σ’ ένα μου δοκίμιο: «Πολλοί αρνούνται στην τέχνη το δικαίωμα να διδάσκει και να νουθετεί. Να εμπνέει και να οδηγεί τον κοινωνικό άνθρωπο σε ανώτερες σφαίρες αξιών. Και αυτό με το επιχείρημα ότι για τη δουλειά αυτή υπάρχουν άλλοι, αρμοδιότεροι: Οι ρήτορες, οι κήρυκες, οι πολιτικοί,οι κοινωνιολόγοι, οι παιδαγωγοί, το ιερατείο. Γιατί αυτοί και όχι η τέχνη;Γιατί όχι και αυτοί και η τέχνη; Τι τους φοβίζει;»

       Τόλμησε καλή μου ποιήτρια, ήρθε ο καιρός. Έχεις και χρέος σαν πνευματικός άνθρωπος. Και να έχεις στο νου σου τούτο:Οι ποιητές είναι ιερείς του λόγου, η λαϊκή συνείδηση, οι μεγάλοι πυρφόροι, οι αληθινοί προφήτες της αποκάλυψης, αυτοί που αφουγκράζονται τον καλπασμό των αιώνων.

 

ΤΑΣΟΣ ΣΤΑΜΠΟΥΛΟΓΛΟΥ

 

 

 

 


Newsletter

Σαν σήμερα...

1929 | 

Κυκλοφόρησε η «Δισεβδομαδιαία εφημερίς ακραιφνών φιλελευθέρων αρχών» «Αλήθεια», που διευθυνόταν από επιτροπή. Έβγαινε κάθε Τρίτη και Κυριακή με δύο σελίδες και σχήμα 34Χ52. Από τον αριθ. 8 έγινε τρισεβδομαδιαία, προσθέτοντας ως ημέρα έκδοσης και την Πέμπτη. Στις 15 Σεπτεμβρίου έγινε εβδομαδιαία και ταυτόχρονα ανέγραψε πως είναι: «Πολιτική επιθεώρησις-όργανον του ενωτικού κόμματος φιλελευθέρων Ν. Σερρών» που ιδρύθηκε στις Σέρρες στις 18 Αυγούστου 1929. Διευθυντής της ήταν ο Νίκος Δ. Σταυρίδης και διαχειριστής της ο Γεώργιος Κόκκινος. Η εφημερίδα εκδιδόταν μέχρι τις δημοτικές εκλογές του 1934, με πιθανό τελευταίο φύλλο της τον αριθ. 239 της 8.2.1934.

1933 | 

Στον θερινό κινηματογράφο «Έσπερον» προβλήθηκε «διά τελευταίαν ημέραν ο μουσικός υπερκολοσσός» «Το βαλς του Δουνάβεως» «με την έξοχη Μπριγκίτε Χέλμ». Η ταινία όμως τελικά συνέχισε να προβάλλεται για λίγες ημέρες ακόμη, μέχρι τις 9 Ιουλίου.

1937 | 

Πραγματοποιήθηκε η Δ΄ συναυλία - μαθητική επίδειξη των τάξεων βιολιού, βιόλας, τσέλου, μπάσου, μουσικής δωματίου και ορχήστρας του διευθυντή του Ωδείου Σερρών «Ορφεύς» Αλέξανδρου Μπλενόβ στο κινηματοθέατρο «Πάνθεον».

1953 | 

Απεβίωσε ο Χρήστος (Τάκης) Εφέντης του Νικολάου. Γεννήθηκε το 1878 και υπηρέτησε ως αξιωματικός του τουρκικού στρατού. Κατά την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα δραστηριοποιήθηκε ως πράκτορας του Ελληνικού Προξενείου Σερρών προσφέροντας πολύτιμες εθνικές υπηρεσίες. Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε ως υπάλληλος του δήμου.

1957 | 

Διερράγησαν τα αναχώματα του Στρυμόνα στη περιοχή των χωριών Βυρώνεια και Πεθελινό και κατακλύστηκαν από νερά μεγάλες εκτάσεις. Όλα τα σιτηρά καταστράφηκαν και παρασύρθηκαν στη λίμνη που δημιουργήθηκε. Επικράτησαν τρεις μέρες θερινής κακοκαιρίας. Συνολικά πλημμύρισαν 50.000 στρέμματα. Στην περιφέρεια του χωριού Αχινός 4.000 στρ., στη Μαυροθάλασσα 5.000 στρ., στο Πεθελινό και τη Βυρώνεια 8.000 στρ.

1959 | 

Η εν Αθήναις «Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία Σερρών – Μελενίκου» διοργάνωσε τιμητική συνεστίαση για τον καθηγητή Σχολή καλών Τεχνών Ουμβέρτο Αργυρό «επί τη εκλογή του ως Ακαδημαϊκού». Την προσφώνηση του τιμώμενου έκανε ο ιστορικός Πέτρος Πέννας. Ο Ουμβέρτος Αργυρός γόνος της αρχοντικής Νιγριτινής οικογενείας των Αργυρών, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου και επίλεκτο μέλος του Διοικητικού του Συμβουλίου.

1965 | 

Έφθασε στις Σέρρες και ανέλαβε τα καθήκοντά του ο νέος Νομάρχης Σερρών Γεώργιος Σιβετίδης.

1977 | 

Στην Εθνική Εστία Αγ. Αναργύρων στην Αθήνα κατά τον εορτασμό της 64ης επετείου της απελευθέρωσης της πόλης των Σερρών ο Όμιλος «Ορφεύς» δίνει συναυλία με την μικτή χορωδία- μαντολινάτα υπό την διεύθυνση του Χ. Σταματίου.

1986 | 

(Τετάρτη) Πραγματοποιήθηκε η πρεμιέρα του θεατρικού έργου «Οι Γερμανοί Ξανάρχονται» των Σακελάριου - Γιαννακόπουλου από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Σερρών.
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)

Τα πιο διαβασμένα

Τις τελευταίες 7 ημέρες