Η απολογία του 16χρονου, τα 31 τραύματα, οι επιστημονικές συγκρούσεις και τα ερωτήματα που εξακολουθούν να ζητούν απαντήσεις

Η αυλαία της ακροαματικής διαδικασίας έπεσε. Όχι όμως και η αυλαία της αναζήτησης της αλήθειας.

Μετά από δύο ημέρες μιας εξαιρετικά φορτισμένης δικαστικής διαδικασίας στο Τριμελές Δικαστήριο Ανηλίκων Σερρών, η υπόθεση της δολοφονίας του 17χρονου Άγγελου εισέρχεται στην πιο κρίσιμη καμπή της. Αύριο, Σάββατο, το δικαστήριο αναμένεται να εκδώσει την απόφασή του, μια απόφαση που θα κρίνει την ποινική ευθύνη του 16χρονου κατηγορούμενου, χωρίς όμως να είναι βέβαιο ότι θα απαντήσει σε όλα όσα εξακολουθούν να βαραίνουν αυτή την τραγική υπόθεση.

Γιατί υπάρχουν δίκες που ολοκληρώνονται μέσα σε μια δικαστική αίθουσα. Και υπάρχουν υποθέσεις που συνεχίζουν να γεννούν ερωτήματα ακόμη και όταν εκδίδεται η ετυμηγορία.

Η υπόθεση του Άγγελου ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

«Ήθελα να τον χτυπήσω, όχι να τον σκοτώσω»

Η φράση του 16χρονου στην απολογία του ήταν εκείνη που σημάδεψε τη δεύτερη ημέρα της δίκης.

Μια φράση που επιχειρεί να διαχωρίσει την πρόθεση από το αποτέλεσμα.

Μια φράση που καλείται πλέον να αξιολογήσει το δικαστήριο σε συνδυασμό με το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων.

Η υπεράσπιση επιχείρησε να πείσει ότι δεν υπήρχε πρόθεση ανθρωποκτονίας.

Η πολιτική αγωγή, αντίθετα, υποστήριξε ότι η σφοδρότητα της επίθεσης, όπως αποτυπώνεται στα ιατροδικαστικά ευρήματα, δεν αφήνει περιθώρια για μια τέτοια ερμηνεία.

Και κάπου ανάμεσα στις δύο αυτές εκδοχές βρίσκεται η κρίση της Δικαιοσύνης.

Οι αριθμοί που δεν μπορούν να αγνοηθούν

Οι 31 κακώσεις που περιγράφονται στη δικογραφία.

Τα κατάγματα.

Οι κακώσεις στο κεφάλι.

Οι ρήξεις ζωτικών οργάνων.

Τα επιστημονικά πορίσματα που παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο και τα οποία αποτέλεσαν το επίκεντρο της αντιπαράθεσης μεταξύ πραγματογνωμόνων και τεχνικών συμβούλων.

Εκεί, πλέον, δεν μιλούν οι εντυπώσεις.

Μιλούν οι επιστήμονες.

Και πάνω στις δικές τους εκτιμήσεις καλείται να στηριχθεί και η δικαστική κρίση.

Υπάρχουν όμως ακόμη ερωτήματα

Και εδώ αρχίζει το δημοσιογραφικό καθήκον.

Όχι να προκαταλάβει την απόφαση.

Όχι να υποκαταστήσει τη Δικαιοσύνη.

Αλλά να συνεχίσει να θέτει ερωτήματα.

Διότι σε μια υπόθεση όπου ένας 17χρονος έχασε τη ζωή του, τα ερωτήματα δεν αποτελούν πολυτέλεια.

Αποτελούν υποχρέωση.

Έχουν άραγε φωτιστεί όλες οι συνθήκες που οδήγησαν στη μοιραία συνάντηση;

Έχουν διερευνηθεί μέχρι τέλους όλα τα γεγονότα πριν και μετά τον ξυλοδαρμό;

Έχει αποκλειστεί κάθε πιθανή πτυχή που θα μπορούσε να διαφοροποιήσει την πλήρη εικόνα όσων συνέβησαν εκείνο το βράδυ;

Υπάρχουν πρόσωπα που γνώριζαν περισσότερα από όσα τελικά ειπώθηκαν;

Η κοινωνία των Σερρών έχει δικαίωμα να γνωρίζει ότι κάθε στοιχείο εξετάστηκε με τη δέουσα σοβαρότητα.

Όχι από διάθεση αμφισβήτησης της Δικαιοσύνης.

Αλλά γιατί μόνο η πλήρης διερεύνηση μπορεί να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Η απόφαση είναι δικαστική. Η αλήθεια είναι υπόθεση όλων.

Αύριο το δικαστήριο θα αποφανθεί.

Θα αποδώσει ή όχι την κατηγορία όπως αυτή εισήχθη στην αίθουσα.

Θα αξιολογήσει τις αποδείξεις, τις καταθέσεις, τις πραγματογνωμοσύνες και την απολογία του κατηγορούμενου.

Η απόφασή του είναι απολύτως σεβαστή.

Όμως, η ευθύνη της κοινωνίας δεν τελειώνει στην ανακοίνωση μιας ποινής.

Γιατί πίσω από αυτή την υπόθεση υπάρχει ένας 17χρονος που δεν γύρισε ποτέ σπίτι του.

Υπάρχει μια οικογένεια που ζητά δικαίωση.

Υπάρχει ένας ανήλικος που θα κουβαλά για πάντα το βάρος αυτής της υπόθεσης.

Και υπάρχει μια τοπική κοινωνία που εξακολουθεί να αναρωτιέται πώς δύο παιδιά έφτασαν μέσα σε λίγα λεπτά σε μια τραγωδία χωρίς επιστροφή.

Αύριο θα εκδοθεί η δικαστική απόφαση.

Ίσως όμως η πραγματική υποχρέωση όλων μας να είναι μία: Να μην πάψουμε ποτέ να αναζητούμε ολόκληρη την αλήθεια.