Η πρόοδος χωρίς αλλαγή δεν μπορεί να υπάρξει. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι κάθε αλλαγή συνιστά και πρόοδο. Η ιστορία έχει αποδείξει πολλές φορές ότι η εξουσία διαθέτει μια εγγενή τάση διαφθοράς και ότι η απόλυτη εξουσία οδηγεί αναπόφευκτα σε απόλυτη διαφθορά.

Σήμερα, μέσα στη δίνη μιας πολύπλευρης κρίσης –οικονομικής, κοινωνικής, θεσμικής και αξιακής– η χώρα και η κοινωνία μοιάζουν εγκλωβισμένες σε μια κατάσταση παρατεταμένης στασιμότητας. Η απογοήτευση, η απαξίωση της πολιτικής και η πνευματική αδράνεια περιορίζουν την παραγωγή ουσιαστικής πολιτικής σκέψης, νέων ιδεών και οραμάτων που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν ξανά την κοινωνία.

Το βασανιστικό ερώτημα που τίθεται είναι απλό αλλά κρίσιμο: Τι κάνουμε;

Επιλέγουμε την αποχή; Παραδινόμαστε στην αδιαφορία; Θεωρούμε ότι τίποτα δεν αλλάζει και ότι όλα είναι μάταια;

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι αυτή. Για κάθε πολίτη που πιστεύει πραγματικά στη δημοκρατία, στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην προάσπιση της πατρίδας και των λαϊκών δικαιωμάτων, η συμμετοχή δεν αποτελεί επιλογή ευκαιρίας, αλλά διαρκές χρέος. Ο αγώνας για τις δημοκρατικές αξίες δεν γνωρίζει διαλείμματα, ούτε υπολογίζει προσωπικά οφέλη. Είναι συνεχής, ανιδιοτελής και απαιτεί συνέπεια, επιμονή και ευθύνη.

Την ίδια στιγμή, ο πολιτικός αχταρμάς που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια, οι ευκαιριακές συμμαχίες, η σύγχυση ιδεών και η απουσία στρατηγικής έχουν εντείνει την απογοήτευση των πολιτών. Οι κραυγές υπερισχύουν των επιχειρημάτων και ο λαϊκισμός συχνά μεταμφιέζεται σε πολιτική πρόταση.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, λίγες είναι οι ψύχραιμες φωνές που επιμένουν ότι οι μεγάλες προκλήσεις της εποχής ,η δημογραφική κρίση, οι γεωπολιτικές αναταράξεις, οι κοινωνικές ανισότητες, η παραγωγική υστέρηση και η κρίση των θεσμών,δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με επικοινωνιακές συνταγές και μικροκομματικούς τακτικισμούς. Απαιτούν μια ευρύτερη εθνική στρατηγική, συλλογική προσπάθεια και πολιτική σοβαρότητα.

Όλα τα υπόλοιπα, όσο ελκυστικά κι αν παρουσιάζονται, αποτελούν φθηνό λαϊκισμό και εξυπηρετούν περισσότερο προσωπικές στρατηγικές πολιτικής επιβίωσης παρά τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Η δημοκρατία δεν σώζεται από τους αδιάφορους. Η πρόοδος δεν γεννιέται μέσα από την παραίτηση. Και οι κοινωνίες που επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη, πληρώνουν πάντοτε βαρύ τίμημα.

Γιατί τα χρονικά περιθώρια στενεύουν. Και η χώρα δεν διαθέτει πλέον την πολυτέλεια για νέους κύκλους αυταπατών και επαναλαμβανόμενων λαθών.

Γράφει ο Παρατηρητικός