Ανάμεσα στις δημόσιες παρεμβάσεις της που συζητήθηκαν περισσότερο ήταν εκείνες που αφορούσαν την ανασκαφή στον λόφο Καστά της Αμφίπολης. Σε μια περίοδο κατά την οποία το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, των μέσων ενημέρωσης και του πολιτικού κόσμου είχε στραφεί με ένταση προς το μνημείο, η Ρωμιοπούλου επέλεξε να υπερασπιστεί τη φωνή της επιστημονικής ψυχραιμίας.

Η ίδια είχε εκφράσει επιφυλάξεις για τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονταν ορισμένα ευρήματα και συμπεράσματα, τονίζοντας ότι η αρχαιολογική έρευνα δεν μπορεί να λειτουργεί υπό το βάρος επικοινωνιακών προσδοκιών ή πολιτικών σχεδιασμών. Υποστήριζε σταθερά ότι τα μεγάλα αρχαιολογικά μυστήρια δεν λύνονται με βιαστικές ανακοινώσεις, αλλά μέσα από μακροχρόνια μελέτη, διασταύρωση στοιχείων και αυστηρή επιστημονική τεκμηρίωση.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής και μεταγενέστερες αναφορές, η Ρωμιοπούλου είχε ασκήσει κριτική στους χειρισμούς της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Πολιτισμού κατά τη διάρκεια της ανασκαφής, εκφράζοντας προβληματισμό για τον τρόπο με τον οποίο η υπόθεση της Αμφίπολης εντάχθηκε στον δημόσιο διάλογο. Η ίδια θεωρούσε ότι η προβολή ενός τόσο σημαντικού μνημείου όφειλε να στηρίζεται αποκλειστικά στα δεδομένα της επιστήμης και όχι σε υποθέσεις που δεν είχαν ακόμη επιβεβαιωθεί.

Για την Κατερίνα Ρωμιοπούλου, η Αμφίπολη δεν ήταν απλώς ένας εντυπωσιακός τάφος ή ένα μνημείο που συγκέντρωνε το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Ήταν ένας μοναδικός αρχαιολογικός χώρος, ικανός να φωτίσει άγνωστες πτυχές της ιστορίας της Μακεδονίας και της ελληνιστικής περιόδου. Πίστευε ότι η συνέχιση της συστηματικής έρευνας, η εξασφάλιση των απαραίτητων πόρων και η υπομονετική μελέτη των ευρημάτων θα μπορούσαν να προσφέρουν ασφαλέστερα και ουσιαστικότερα συμπεράσματα για τη σημασία του μνημείου.

Η στάση της απέναντι στην Αμφίπολη αποτέλεσε χαρακτηριστικό δείγμα της επιστημονικής της διαδρομής. Σε μια εποχή όπου η ταχύτητα της πληροφορίας συχνά υπερβαίνει την επιστημονική διαδικασία, η Ρωμιοπούλου υπενθύμιζε ότι η αρχαιολογία απαιτεί χρόνο, μεθοδικότητα και σεβασμό στα τεκμήρια.

Η παρακαταθήκη που αφήνει πίσω της δεν περιορίζεται μόνο στις ανασκαφές και τα επιστημονικά της επιτεύγματα. Βρίσκεται και στη διαρκή υπεράσπιση της επιστημονικής δεοντολογίας, στην επιμονή της ότι η ιστορία πρέπει να ερμηνεύεται μέσα από τα ευρήματα και όχι μέσα από τις προσδοκίες της εκάστοτε συγκυρίας. Για τον λόγο αυτό, η φωνή της παραμένει σημείο αναφοράς κάθε φορά που ανοίγει η συζήτηση για το παρελθόν της Αμφίπολης και τον τρόπο με τον οποίο η αρχαιολογική έρευνα οφείλει να υπηρετεί την αλήθεια.