ΤΟΠΙΚΑ
ΚΕΡΚΙΝΗ Η δημιουργία της λίμνης αρχικά ως αντιπλημμυρικό έργο με σωτήρια δράση κατά της ελονοσίας
Στιγμιότυπο από το 1928 στο οποίο βλέπουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, και τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος, Ελευθέριο Βενιζέλο, σε μια εγκάρδια συζήτηση. Στο κέντρο δεν ήταν ο Henry Ulen, ιδρυτής και Πρόεδρος της Αμερικάνικης Εταιρείας που κατασκεύασε το Φράγμα, αλλά ο Γενικός Διευθυντής της ULEN & Company στην Ελλάδα, ο Roy Warner Gausmann.
Στιγμιότυπο από το 1928 στο οποίο βλέπουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, και τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος, Ελευθέριο Βενιζέλο, σε μια εγκάρδια συζήτηση. Στο κέντρο δεν ήταν ο Henry Ulen, ιδρυτής και Πρόεδρος της Αμερικάνικης Εταιρείας που κατασκεύασε το Φράγμα, αλλά ο Γενικός Διευθυντής της ULEN & Company στην Ελλάδα, ο Roy Warner Gausmann.
Η εξάπλωση της ελονοσίας πήρε τεράστιες διαστάσεις την περίοδο Το 1923 είχε διαπιστωθεί ότι στους 100 θανάτους οι 70 προέρχονταν από την ελονοσία. Το 1924 η νοσηρότητα εξαιτίας της ελονοσίας έφτανε γύρω από τη λίμνη της Κερκίνης στο 60%. Σύμφωνα με μια έκθεση του νομίατρου κ. Μέρμηγκα, η μεγαλύτερη προσβολή ελονοσίας σημειώθηκε το 1929 για όλη την πεδιάδα με 90%. Το 1932 μετά τα αντιπλημμυρικά έργα έφτασε το 40-50% και τέλος το 1933 έπεσε στο 10%.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΙΑΜΑΝΤΩ ΦΡΑΓΓΕΔΑΚΗ
Η φετινή χρονιά, το 2022, έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό μιας και συμπληρώνονται 100 χρόνια από την κορύφωση της Μικρασιατικής Καταστροφής. Πριν από τη Μικρασιατική καταστροφή και επί Βενιζέλου ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν 2.500.000 μετά το Βενιζέλο και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και με την έλευση των προσφύγων...ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν 5.000.000.
Ογδόντα πέντε χιλιάδες πρόσφυγες ήρθαν εδώ να κατοικήσουν το 1922 στα χωριά του λεκανοπεδίου. Εδώ τους περίμεναν η φτώχεια, η πείνα και τα κουνούπια. Ειδικά η ελονοσία αποδεκάτισε συστηματικά τον πληθυσμό. Λένε πως, μέσα σε λίγα χρόνια, χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από την αρρώστια αυτή.
Το 1928 το ελληνικό κράτος ανέθεσε στην αμερικανική εταιρεία John Monks-Ulen & Co. («Ούλεν») τη μελέτη και εκτέλεση αποστραγγιστικών έργων.
Σ’ αυτά περιλαμβανόταν η διευθέτηση της κοίτης του Στρυμόνα και αναχωματικά έργα, καθώς και η αποξήρανση της λίμνης του Αχινού και των γύρω ελών. Μέσα σε έξι χρόνια τα έργα είχαν ολοκληρωθεί και δεκάδες χιλιάδες στρέμματα εύφορης γης αποδόθηκαν στη γεωργία.
image.png
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ
Το 1928, παράλληλα με την κατασκευή των έργων του Μαραθώνα, η Εταιρεία ULEN , σε συνεργασία με μια δεύτερη Αμερικάνικη εταιρεία, την John Monks & Sons, κέρδισαν τον διαγωνισμό για την κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων στον ποταμό Στρυμόνα και για την αποστράγγιση των πεδιάδων Δράμας και Σερρών.
Το 1929 το ελληνικό δημόσιο αναθέτει στην εταιρία John Monks-Ulen & Co από της ΗΠΑ το έργο της μετατροπής της πεδιάδας των Σερρών σε δεκάδες χιλιάδες στρέμματα εύφορων χωραφιών.Έξι χρόνια αργότερα η ξένη εταιρία που έμεινε γνωστή στο πανελλήνιο σαν Ουλεν, είχε περάτωση το έργο, αποξηράνθηκαν η λίμνη του Αχινού και αρκετοί βάλτοι, διευθετήθηκαν με αναχώματα οι κοίτες του Στρυμόνα, κι ένα φράγμα στήθηκε το 1932 κοντά στο χωριό Λιθότοπος, ο πρώτος αυτός φραγμός στη ροή των νερών του ποταμού υπήρξε η απαρχή της δημιουργίας της λίμνης Κερκίνης ως τεχνητού ταμιευτήρια νερού όπως τον γνωρίζουμε σήμερα.
Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΕΝΝΉΣΗ
Αρχικά οι επιπτώσεις των έργων στην αυτόχθονη πανίδα ήταν καταστροφικές. Τα περισσότερα οικοσυστήματα αφανίστηκαν κάτω από τις μπουλντόζες και τα αναχώματα. Ευτυχώς, στην περιφέρεια της λίμνης επέζησαν μερικοί βιότοποι που μπορούσαν ακόμα να φιλοξενήσουν κάποιους πληθυσμούς πουλιών. Αυτοί οι βιότοποι έγιναν η μαγιά για τη σταδιακή αναγέννηση της λίμνης.
Σιγά σιγά η φυσική πανίδα ανέκαμψε. Καλαμιώνες και ψαθιά άρχισαν να σκεπάζουν μεγάλες εκτάσεις της τεχνητής πλέον λίμνης. Τα καταπράσινα λιβάδια αναβίωσαν και ένα τεράστιο παρόχθιο δάσος γεμάτο αρμυρίκια, ιτιές, κλήθρα, πλατάνια και λεύκες κάλυψε τις προσχωσιγενείς εκτάσεις που δημιουργούσε με τις στερεοπαροχές του ο ποταμός.
Τα πουλιά ξαναγύρισαν. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, οι ορνιθολόγοι άρχισαν να αντιλαμβάνονται την οικολογική σημασία του υγρότοπου και να μελετούν συστηματικά την πανίδα του.Σήμερα αποτελεί έναν οικολογικό παράδεισο,σημαντικό πόλο τουρισμού για το νομό Σερρών.
ΠΗΓΕΣ: Έφη Νεστορίδη,Γ. Ζαρκαδάκης στο περιοδικό «Experiment – Γαιόραμα» (τεύχος Μαρτίου – Απριλίου 1997),kerkinitoday.gr.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΙΑΜΑΝΤΩ ΦΡΑΓΓΕΔΑΚΗ
Η φετινή χρονιά, το 2022, έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό μιας και συμπληρώνονται 100 χρόνια από την κορύφωση της Μικρασιατικής Καταστροφής. Πριν από τη Μικρασιατική καταστροφή και επί Βενιζέλου ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν 2.500.000 μετά το Βενιζέλο και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και με την έλευση των προσφύγων...ο πληθυσμός της Ελλάδας ήταν 5.000.000.
Ογδόντα πέντε χιλιάδες πρόσφυγες ήρθαν εδώ να κατοικήσουν το 1922 στα χωριά του λεκανοπεδίου. Εδώ τους περίμεναν η φτώχεια, η πείνα και τα κουνούπια. Ειδικά η ελονοσία αποδεκάτισε συστηματικά τον πληθυσμό. Λένε πως, μέσα σε λίγα χρόνια, χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από την αρρώστια αυτή.
Το 1928 το ελληνικό κράτος ανέθεσε στην αμερικανική εταιρεία John Monks-Ulen & Co. («Ούλεν») τη μελέτη και εκτέλεση αποστραγγιστικών έργων.
Σ’ αυτά περιλαμβανόταν η διευθέτηση της κοίτης του Στρυμόνα και αναχωματικά έργα, καθώς και η αποξήρανση της λίμνης του Αχινού και των γύρω ελών. Μέσα σε έξι χρόνια τα έργα είχαν ολοκληρωθεί και δεκάδες χιλιάδες στρέμματα εύφορης γης αποδόθηκαν στη γεωργία.
image.png
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ
Το 1928, παράλληλα με την κατασκευή των έργων του Μαραθώνα, η Εταιρεία ULEN , σε συνεργασία με μια δεύτερη Αμερικάνικη εταιρεία, την John Monks & Sons, κέρδισαν τον διαγωνισμό για την κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων στον ποταμό Στρυμόνα και για την αποστράγγιση των πεδιάδων Δράμας και Σερρών.
Το 1929 το ελληνικό δημόσιο αναθέτει στην εταιρία John Monks-Ulen & Co από της ΗΠΑ το έργο της μετατροπής της πεδιάδας των Σερρών σε δεκάδες χιλιάδες στρέμματα εύφορων χωραφιών.Έξι χρόνια αργότερα η ξένη εταιρία που έμεινε γνωστή στο πανελλήνιο σαν Ουλεν, είχε περάτωση το έργο, αποξηράνθηκαν η λίμνη του Αχινού και αρκετοί βάλτοι, διευθετήθηκαν με αναχώματα οι κοίτες του Στρυμόνα, κι ένα φράγμα στήθηκε το 1932 κοντά στο χωριό Λιθότοπος, ο πρώτος αυτός φραγμός στη ροή των νερών του ποταμού υπήρξε η απαρχή της δημιουργίας της λίμνης Κερκίνης ως τεχνητού ταμιευτήρια νερού όπως τον γνωρίζουμε σήμερα.
Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΕΝΝΉΣΗ
Αρχικά οι επιπτώσεις των έργων στην αυτόχθονη πανίδα ήταν καταστροφικές. Τα περισσότερα οικοσυστήματα αφανίστηκαν κάτω από τις μπουλντόζες και τα αναχώματα. Ευτυχώς, στην περιφέρεια της λίμνης επέζησαν μερικοί βιότοποι που μπορούσαν ακόμα να φιλοξενήσουν κάποιους πληθυσμούς πουλιών. Αυτοί οι βιότοποι έγιναν η μαγιά για τη σταδιακή αναγέννηση της λίμνης.
Σιγά σιγά η φυσική πανίδα ανέκαμψε. Καλαμιώνες και ψαθιά άρχισαν να σκεπάζουν μεγάλες εκτάσεις της τεχνητής πλέον λίμνης. Τα καταπράσινα λιβάδια αναβίωσαν και ένα τεράστιο παρόχθιο δάσος γεμάτο αρμυρίκια, ιτιές, κλήθρα, πλατάνια και λεύκες κάλυψε τις προσχωσιγενείς εκτάσεις που δημιουργούσε με τις στερεοπαροχές του ο ποταμός.
Τα πουλιά ξαναγύρισαν. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, οι ορνιθολόγοι άρχισαν να αντιλαμβάνονται την οικολογική σημασία του υγρότοπου και να μελετούν συστηματικά την πανίδα του.Σήμερα αποτελεί έναν οικολογικό παράδεισο,σημαντικό πόλο τουρισμού για το νομό Σερρών.
ΠΗΓΕΣ: Έφη Νεστορίδη,Γ. Ζαρκαδάκης στο περιοδικό «Experiment – Γαιόραμα» (τεύχος Μαρτίου – Απριλίου 1997),kerkinitoday.gr.
#SerresParatiritis
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
