Το 1999 έκλεισαν την ταβέρνα που διατηρούσαν και στράφηκαν σε κάτι πιο απαιτητικό, αλλά και πιο συμβατό με τη ζωή που ήθελαν να χτίσουν: ένα μικρό κρεοπωλείο, με την επωνυμία «Μπίλης – Φάρμα Κερκίνη».

Η επιλογή αυτή δεν ήταν μόνο επαγγελματική. Ήταν βαθιά προσωπική. Με δύο μικρά παιδιά, τον Κλεάνθη και τον Σταύρο, αναζητούσαν έναν τρόπο να εξισορροπήσουν τη δουλειά με την οικογενειακή ζωή – κάτι που η εστίαση δύσκολα προσφέρει. Έτσι, στράφηκαν σε ένα πεδίο που γνώριζαν καλά από παιδιά: την κτηνοτροφία.

Και οι δύο είχαν μεγαλώσει σε αγροκτηνοτροφικές οικογένειες. Η επαφή με τα ζώα, η γνώση της πρώτης ύλης και ο μόχθος της υπαίθρου ήταν στοιχεία χαραγμένα μέσα τους. Στα πρώτα τους βήματα, το κρεοπωλείο διέθετε μοσχαρίσιο και χοιρινό κρέας από την ευρύτερη περιοχή, καθώς και χειροποίητα προϊόντα όπως λουκάνικα και σουτζουκάκια.

Η πραγματική τομή ήρθε περίπου δύο χρόνια αργότερα. Με τη φιλοδοξία να δημιουργήσουν ένα προϊόν που θα συνδέεται άρρηκτα με την περιοχή της Κερκίνης, αποφάσισαν να επενδύσουν σε κάτι σχεδόν άγνωστο για την ελληνική αγορά: το βουβαλίσιο κρέας. «Ο κόσμος τότε δεν το είχε εντάξει στη διατροφή του. Το συνέδεε περισσότερο με αγροτικές εργασίες παρά με το τραπέζι», θυμάται η Ελένη.

Η ΑΠΟΔΟΧΗ

Η αποδοχή δεν ήρθε από τη μια μέρα στην άλλη. Χρειάστηκε επιμονή, δοκιμές και, κυρίως, πίστη στο προϊόν. Σταδιακά, όμως, και με αιχμή τον βουβαλίσιο καβουρμά, η ζήτηση άρχισε να αυξάνεται. Αυτό που ξεκίνησε ως ένα τολμηρό εγχείρημα μετατράπηκε σε βασικό άξονα ανάπτυξης.

Το 2013, η επιχείρηση περνά σε νέα φάση και αποκτά εταιρική μορφή με την ίδρυση της Kerkini Farm. Πλέον, δεν πρόκειται για ένα απλό κρεοπωλείο, αλλά για μια καθετοποιημένη μονάδα παραγωγής με σαφή προσανατολισμό στην ποιότητα και την καινοτομία. Σήμερα, με τη δεύτερη γενιά ενεργά παρούσα, η οικογένεια εκτρέφει περίπου 300 βουβάλια ετησίως, διανέμει τα προϊόντα της σε όλη την Ελλάδα, πραγματοποιεί εξαγωγές και καταγράφει κύκλο εργασιών που αγγίζει τις 700.000 ευρώ.

Παράλληλα, η εξέλιξη δεν σταματά. «Δουλεύουμε συνεχώς πάνω σε νέες συνταγές, ώστε να ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες των καταναλωτών. Στόχος μας είναι σταδιακά όλα τα προϊόντα μας να είναι χωρίς συντηρητικά», εξηγεί ο Βασίλης, κατά τη διάρκεια μιας ξενάγησης στη μονάδα επεξεργασίας και τυποποίησης, που βρίσκεται ακριβώς πίσω από το αρχικό κρεοπωλείο. 

Γύρω από τον καβουρμά έχει αναπτυχθεί μια ολόκληρη γκάμα προϊόντων: λουκάνικα με πράσο ή ρίγανη, ημίξηρα σαλάμια, σουτζουκάκια και μπιφτέκια, όλα βασισμένα στο βουβαλίσιο κρέας.

Το 2021, η οικογένεια προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, ιδρύοντας την Agro Kerkini, με στόχο την είσοδο σε μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ. Ωστόσο, πέρα από τα επιχειρηματικά επιτεύγματα, αυτό που ξεχωρίζει είναι η επιλογή τους να παραμείνουν και να επενδύσουν σε έναν τόπο που σταδιακά ερημώνει.

Με πείσμα, επιμονή και βαθιά αγάπη – τόσο μεταξύ τους όσο και για τη γη τους – κατάφεραν να δημιουργήσουν κάτι που ξεπερνά τα όρια μιας επιχείρησης. Δημιούργησαν έναν λόγο παραμονής. Μαζί τους μεγάλωσαν τα παιδιά τους, και δίπλα τους εργάζονται σήμερα δέκα άνθρωποι, συνδέοντας την τοπική παραγωγή με μια σύγχρονη προοπτική.

Η πιο συγκινητική ίσως στιγμή αυτής της διαδρομής αποτυπώθηκε στη σκηνή των Βραβείων Γαστρονομίας. Όλη η οικογένεια ανέβηκε μαζί στο βήμα, σε μια σπάνια εικόνα ενότητας. Τον λόγο πήρε η Ελένη:

«Μεγαλώσαμε σε έναν τόπο όπου το ρεύμα ήρθε λίγο πριν το ’70, το νερό δέκα χρόνια αργότερα και η άσφαλτος μόλις το 1980. Παντρευτήκαμε το 1989 και φύγαμε στην Ολλανδία για να αναζητήσουμε μια καλύτερη τύχη. Εκεί, σε ένα ελληνικό εστιατόριο, μάθαμε την τέχνη του κρέατος, παρότι είχαμε ήδη μεγαλώσει κοντά στα ζώα και δουλεύαμε από μικρά παιδιά. Όμως η καρδιά μας ήταν εδώ. Επιστρέψαμε και, με πείσμα και μεράκι, χτίσαμε αυτή την επιχείρηση. Σήμερα έχουμε δίπλα μας και τα παιδιά μας – και αυτό είναι η δύναμή μας να συνεχίζουμε».

Σε μια εποχή όπου η ύπαιθρος συρρικνώνεται, τέτοιες ιστορίες δεν είναι απλώς επιχειρηματικές επιτυχίες. Είναι μικρές πράξεις αντίστασης.