«Το κράτος δικαίου υπάρχει για να αμύνεται σε οποιαδήποτε αυθαιρεσία», δήλωσε ο υπουργός, επιχειρώντας να προεξοφλήσει την ποινικοποίηση των κινητοποιήσεων των αγροτών. Όμως το ερώτημα είναι αμείλικτο: απέναντι σε ποια αυθαιρεσία αμύνεται το κράτος; Σε ανθρώπους που αδυνατούν να καλύψουν το κόστος παραγωγής; Σε αγρότες που βλέπουν τις επιδοτήσεις να εξαφανίζονται, το ρεύμα να εκτοξεύεται και τα χρέη να συσσωρεύονται; Ή μήπως απέναντι στην ίδια την κοινωνική πραγματικότητα που η κυβέρνηση αρνείται να αντιμετωπίσει;

Η τοποθέτηση Χρυσοχοΐδη δεν ήταν απλώς άστοχη. Ήταν πολιτικά αποκαλυπτική. Αντί για διάλογο, κατανόηση και ανάληψη ευθύνης, επιστρατεύτηκε η γνωστή συνταγή του εκφοβισμού: νόμοι, τάξη, αστυνομία. Το μήνυμα προς τους αγρότες είναι σαφές: διαμαρτυρηθείτε «όσο αντέχει το σύστημα»  από εκεί και πέρα, το κράτος «θα αμυνθεί».

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί και η προσπάθεια του υπουργού να εμφανίσει την κυβέρνηση ως εξαντλημένη δημοσιονομικά, κλείνοντας κάθε συζήτηση για νέα μέτρα στήριξης. Την ίδια στιγμή, όμως, η πραγματικότητα διαψεύδει το αφήγημα: φοροαπαλλαγές για ισχυρούς, επιδοτήσεις σε μεγάλους ομίλους, στρατηγικές επιλογές που αφήνουν τον πρωτογενή τομέα στο περιθώριο. Για τους αγρότες “δεν υπάρχουν άλλα χρήματα”, για άλλους όμως πάντα βρίσκεται δημοσιονομικός χώρος.

Η επίκληση του «κράτους δικαίου» σε αυτό το πλαίσιο λειτουργεί όχι ως θεσμική εγγύηση, αλλά ως πολιτικό άλλοθι. Διότι κράτος δικαίου δεν είναι μόνο η επιβολή του νόμου· είναι και η κοινωνική δικαιοσύνη, η αναλογικότητα, η προστασία των αδύναμων. Όταν αυτές οι αρχές απουσιάζουν, τότε ο νόμος μετατρέπεται σε εργαλείο καταστολής και όχι σε θεμέλιο της δημοκρατίας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Χρυσοχοΐδης επιλέγει τη σκληρή γραμμή απέναντι σε κοινωνικές αντιδράσεις. Όμως κάθε φορά που η κυβέρνηση απαντά στα αδιέξοδα με απειλές, αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόβλημα: την πολιτική ανεπάρκεια να δώσει λύσεις. Όταν τελειώνουν τα επιχειρήματα, μένει μόνο το γκλομπ ,έστω και λεκτικά.

Οι αγρότες δεν ζητούν χάρη. Ζητούν να επιβιώσουν. Και απέναντι σε αυτό το αίτημα, η κυβέρνηση, δια στόματος Χρυσοχοΐδη , επέλεξε να σηκώσει τείχος. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν «το κράτος δικαίου θα αμυνθεί», αλλά ποιος θα υπερασπιστεί την κοινωνία από ένα κράτος που συγχέει τη διαμαρτυρία με την αυθαιρεσία.