Κτηνοτροφία σε Αρνητικό Ισοζύγιο: Όταν τα νούμερα διαψεύδουν τις «αδιαπραγμάτευτες προτεραιότητες»
Τα στοιχεία της Eurostat δεν αφήνουν περιθώρια για ωραιοποιήσεις. Η ελληνική κτηνοτροφία δεν βρίσκεται απλώς σε πίεση. Βρίσκεται σε δομική οικονομική ασφυξία.
Τα στοιχεία της Eurostat δεν αφήνουν περιθώρια για ωραιοποιήσεις. Η ελληνική κτηνοτροφία δεν βρίσκεται απλώς σε πίεση. Βρίσκεται σε δομική οικονομική ασφυξία.
Το 2023 η αξία της ζωικής παραγωγής στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στα 2,951 δισ. ευρώ. Την ίδια χρονιά, η δαπάνη για ζωοτροφές έφτασε στο 112,8% της αξίας αυτής. Δηλαδή, οι ζωοτροφές κόστισαν περισσότερο από ό,τι απέδωσε συνολικά η παραγωγή.
Το 2024 η εικόνα δεν βελτιώθηκε. Αντιθέτως:
Η αξία παραγωγής μειώθηκε στα 2,891 δισ. ευρώ , 60 εκατ. ευρώ λιγότερα ενώ η δαπάνη ζωοτροφών παρέμεινε στο 110,9% της αξίας παραγωγής.
Με απλά λόγια:
Ο κτηνοτρόφος στην Ελλάδα παράγει με μαθηματική βεβαιότητα ζημία.
Δεν μιλάμε για ένα δύσκολο έτος.
Δεν μιλάμε για συγκυριακή κρίση.
Μιλάμε για δύο συνεχόμενα χρόνια όπου το βασικότερο κόστος παραγωγής υπερβαίνει τα συνολικά έσοδα.
Και αυτό πριν υπολογιστούν:
-
το ενεργειακό κόστος,
-
οι αυξημένες τιμές εξοπλισμού,
-
τα τραπεζικά βάρη,
-
οι απώλειες ζωικού κεφαλαίου λόγω επιζωοτιών όπως η ευλογιά,
-
οι καθυστερήσεις αποζημιώσεων.
Σε μια τέτοια εξίσωση, το αποτέλεσμα δεν είναι «πίεση». Είναι συρρίκνωση.
Κάθε χρόνο που περνά με αρνητικό ισοζύγιο 10–12%, μικρές και μεσαίες μονάδες εγκαταλείπουν. Ζωικό κεφάλαιο χάνεται. Νέοι άνθρωποι δεν επιστρέφουν στον κλάδο. Η χώρα αυξάνει την εξάρτησή της από εισαγωγές.
Κι όμως, την ίδια στιγμή ακούμε δηλώσεις περί «αδιαπραγμάτευτης προτεραιότητας» για την ελληνική κτηνοτροφία.
Η πολιτική, όμως, δεν κρίνεται από τις διατυπώσεις. Κρίνεται από τα αποτελέσματα.
Και τα αποτελέσματα δείχνουν ότι το κόστος παραγωγής παραμένει ανεξέλεγκτο, χωρίς ουσιαστικό μηχανισμό σταθεροποίησης ή παρέμβασης στην αγορά ζωοτροφών.
Αν η δαπάνη για τροφή των ζώων ξεπερνά την αξία του παραγόμενου προϊόντος, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς αγροτικό. Είναι εθνικό παραγωγικό ζήτημα.
Η ελληνική κτηνοτροφία δεν ζητά ρητορική. Ζητά βιωσιμότητα.
Ζητά πολιτικές που να μειώνουν το κόστος, να ενισχύουν την αυτάρκεια, να δημιουργούν σταθερό περιβάλλον επένδυσης.
Διαφορετικά, η «στήριξη» θα παραμένει λέξη.
Και ο κλάδος θα συνεχίσει να μετρά απώλειες οικονομικές, παραγωγικές και κοινωνικές.
Γιατί όταν τα νούμερα διαψεύδουν τις διακηρύξεις, η πραγματικότητα γίνεται πιο ηχηρή από κάθε κυβερνητική δήλωση.
