Δεν είναι πια θέμα ερμηνείας. Δεν είναι καν θέμα πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι ζήτημα πραγματικότητας.

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη  δεν κουβαλά απλώς σκιές. Κουβαλά ένα συμπαγές, επαναλαμβανόμενο μοτίβο εξουσίας που παράγει σκάνδαλα με τέτοια συχνότητα, ώστε η εξαίρεση να έχει γίνει ο κανόνας.

ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές, Τέμπη, διασπάθιση ευρωπαϊκών κονδυλίων, «παράπλευρα» δίκτυα επιρροής. Δεν πρόκειται για ασύνδετα επεισόδια. Πρόκειται για ένα ενιαίο πολιτικό σύστημα λειτουργίας. Ένα σύστημα που δεν ξέφυγε. Ένα σύστημα που σχεδιάστηκε.

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι μια ακόμα «κακή στιγμή». Είναι η πλήρης απογύμνωση του αφηγήματος περί «κανονικότητας». Όταν δικογραφίες αγγίζουν τον πυρήνα της πολιτικής εξουσίας, όταν τα ονόματα δεν είναι περιφερειακά αλλά κεντρικά, τότε δεν υπάρχει χώρος για υπεκφυγές. Η διαφθορά δεν είναι ατύχημα. Είναι μέθοδος.

Το ίδιο ισχύει και για το σκοτεινό κεφάλαιο των υποκλοπών. Εκεί όπου η ΕΥΠ και τα παράνομα λογισμικά μετατράπηκαν σε εργαλεία πολιτικού ελέγχου. Εκεί όπου το κράτος δεν προστάτευε τους πολίτες, αλλά τους παρακολουθούσε. Όχι για λόγους εθνικής ασφάλειας, αλλά για λόγους πολιτικής επιβίωσης.

Και μετά ήρθε η τραγωδία. Το εγκλημα των  Τεμπών.
Εκεί όπου η ανεπάρκεια έγινε έγκλημα. Εκεί όπου η αδιαφορία έγινε θάνατος. Δύο τρένα στην ίδια γραμμή, χωρίς συστήματα ασφαλείας, χωρίς ευθύνη, χωρίς ντροπή. Και μια κυβέρνηση που επιχείρησε να διαχειριστεί όχι την αλήθεια, αλλά τις εντυπώσεις.

Όμως όταν τα σκάνδαλα δεν τελειώνουν, όταν επανέρχονται με νέα πρόσωπα, νέες δικογραφίες και νέες αποκαλύψεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό. Είναι δομικό.

Είναι το «επιτελικό κράτος» στην πιο κυνική του εκδοχή.
Ένα κράτος συγκεντρωτικό, αδιαφανές, ελεγχόμενο,διεφθαρμένο.
Ένα κράτος που βλέπει τα δημόσια έργα ως εργολαβίες επιρροής.
Τα ευρωπαϊκά κονδύλια ως εργαλείο εκλογικής μηχανικής.
Την ενημέρωση ως πεδίο καθοδήγησης.
Και  αν χρειαστεί  τους θεσμούς ως εμπόδιο που παρακάμπτεται.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε δικογραφίες και αποκαλύψεις, αρχίζει να διαφαίνεται το πιο επικίνδυνο στοιχείο: η αλαζονεία.

Η πεποίθηση ότι η εξουσία είναι ιδιοκτησία,ειναί λάφυρο.Ότι η λογοδοσία είναι προαιρετική.Ότι η κοινωνία θα ξεχάσει.

Δεν θα ξεχάσει.

Γιατί αυτή η κυβέρνηση δεν έπεσε έξω σε μια πολιτική. Έπεσε έξω στο ίδιο το ήθος της διακυβέρνησης. Μετέτρεψε τη διαχείριση της χώρας σε μηχανισμό αναπαραγωγής ισχύος, με κάθε κόστος.

Και τώρα, όποτε κι αν στηθούν κάλπες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα πάει ως μεταρρυθμιστής. Δεν θα πάει ως εγγυητής σταθερότητας.

Θα πάει με την κατσίκα στην πλάτη.

Μια κατσίκα βαριά.
Φορτωμένη υποθέσεις, ευθύνες και σιωπές και ενοχές.
Μια κατσίκα που δεν κατεβαίνει με επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Γιατί στο τέλος, η πολιτική δεν κρίνεται από τα συνθήματα.

Κρίνεται από το αποτύπωμα.

Και το αποτύπωμα αυτής της κυβέρνησης είναι ήδη καταγεγραμμένο.

Γράφει ο Πασχάλης θ. Τόσιος