ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Μια κοινωνία που δεν νιώθει πια.. - Γράφει ο Πασχάλης θ. Τόσιος
Η Πολιτεία είναι απούσα. Όχι αδύναμη. Απούσα. Θεσμοί απαξιωμένοι. Κανόνες επιλεκτικοί. Πρόληψη ανύπαρκτη. Δικαιοσύνη αργή. Και μια Αστυνομία που, αντί να εμπνέει εμπιστοσύνη, ψιθυρίζεται ότι κλείνει τα μάτια, ότι συνυπάρχει με το σκοτάδι που υποτίθεται πως πολεμά.
Η Πολιτεία είναι απούσα. Όχι αδύναμη. Απούσα. Θεσμοί απαξιωμένοι. Κανόνες επιλεκτικοί. Πρόληψη ανύπαρκτη. Δικαιοσύνη αργή. Και μια Αστυνομία που, αντί να εμπνέει εμπιστοσύνη, ψιθυρίζεται ότι κλείνει τα μάτια, ότι συνυπάρχει με το σκοτάδι που υποτίθεται πως πολεμά.
Δεν είναι η βία που μας σοκάρει πια.
Είναι η ταχύτητα με την οποία την καταπίνουμε.
Ζούμε σε μια κοινωνία απονευρωμένη. Χωρίς ενσυναίσθηση. Βουτηγμένη στην απάθεια και στα αδιέξοδά της. Όχι επειδή «έτσι είναι η εποχή», αλλά επειδή έτσι τη διαμορφώσαμε: με επιλογές, με παραλείψεις, με τη βολική σιωπή μας.
Η φτωχοποίηση δεν είναι αριθμός σε πίνακα. Είναι καθημερινό βίωμα. Είναι το σπίτι που αδειάζει από παρουσία, όχι από αγάπη αλλά από χρόνο. Εξοντωτικά ωράρια, δουλειές χωρίς τέλος, γονείς απόντες όχι μόνο από αδιαφορία, αλλά και από ανάγκη. Παιδιά που μεγαλώνουν μόνα, μπροστά σε οθόνες, χωρίς καθοδήγηση, χωρίς βλέμμα να τα συναντήσει.
Τα ναρκωτικά δεν είναι «παραβατικότητα». Είναι κοινωνική ασθένεια. Ανθίζουν εκεί όπου δεν υπάρχει νόημα, προοπτική, κοινότητα. Εκεί όπου η αποξένωση γίνεται κανονικότητα και η μοναξιά τρόπος ζωής.
Τα σχολεία λειτουργούν χωρίς παιδεία. Παράγουν εξεταζόμενους, όχι σκεπτόμενους πολίτες. Δεν μιλούν για αξίες, δεν εκπαιδεύουν στη διαχείριση θυμού, απώλειας, φόβου. Δεν μαθαίνουν στα παιδιά πώς να ζουν μαζί. Και ύστερα απορούμε γιατί ξεσπούν, γιατί χάνονται, γιατί εκρήγνυνται.
Και πάνω σε όλα αυτά, το διαδίκτυο.
Ένα πεδίο αφιλτράριστης πληροφορίας και ανεξέλεγκτης εικόνας.
Βία σε πραγματικό χρόνο. Ειδήσεις χωρίς πλαίσιο. Φήμες ντυμένες «αλήθεια». Εικόνες που δεν σέβονται ούτε τον πόνο, ούτε τον θάνατο, ούτε την ηλικία. Παιδιά εκτεθειμένα σε ό,τι πιο σκληρό, χωρίς φίλτρο, χωρίς όρια, χωρίς καθοδήγηση. Ένας ψηφιακός θόρυβος που δεν ενημερώνει ,τραυματίζει.
Την ίδια στιγμή, αποθεώνουμε τον υλισμό. Προβάλλουμε λάθος πρότυπα. Μετράμε την επιτυχία σε επίδειξη, σε χρήμα, σε «κύρος». Ένας δημόσιος λόγος φτωχός, επιθετικός, χυδαίος. Και μια κυρίαρχη μουσική κουλτούρα που συχνά εξυμνεί τη βία, τον μηδενισμό, την απανθρωπιά. Όχι ως τέχνη ,ως προϊόν.
Η Πολιτεία είναι απούσα. Όχι αδύναμη. Απούσα.
Θεσμοί απαξιωμένοι. Κανόνες επιλεκτικοί. Πρόληψη ανύπαρκτη. Δικαιοσύνη αργή. Και μια Αστυνομία που, αντί να εμπνέει εμπιστοσύνη, ψιθυρίζεται ότι κλείνει τα μάτια, ότι συνυπάρχει με το σκοτάδι που υποτίθεται πως πολεμά.
Κι όμως, μέσα σε αυτό το τοπίο, απαιτούμε από τα παιδιά να αντέξουν.
Να μη σπάνε.
Να μη θυμώνουν.
Να μη βυθίζονται.
Να μη σκοτώνονται.
Χωρίς κοινωνικό ιστό, χωρίς αξιακό πυρήνα, χωρίς κράτος παρόν και κοινότητα ζωντανή, το ερώτημα δεν είναι αν θα ξαναζήσουμε τραγωδίες.Είναι πότε.
Άγγελε,φεύγεις νωρίς. Πολύ νωρίς.
Και μας αφήνεις όλους γυμνούς από δικαιολογίες.
Σου ζητάμε συγγνώμη, παιδί μου.
Για τις σιωπές μας.
Για την αδιαφορία μας.
Για έναν κόσμο που δεν σε προστάτεψε, ενώ όφειλε.
Σημερα δεν υπάρχουν λόγια.
Μόνο ένα βάρος στο στήθος και μια κραυγή που δεν ακούστηκε εγκαίρως.
Να είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.Και βαριά η ευθύνη σε όσους συνεχίσουν να κάνουν πως δεν βλέπουν.
Γιατί αν ξεχαστείς κι εσύ,
τότε δεν θα έχουμε χάσει μόνο εσένα.
Θα έχουμε χάσει οριστικά την ανθρωπιά μας.
Πασχάλης Θ. Τόσιος
Καθημερινός Παρατηρητής
#SerresParatiritis
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
