Μια κυβέρνηση που, ενώ βρίσκεται αντιμέτωπη με αλλεπάλληλες δικογραφίες και σκιές σκανδάλων ,με αιχμή την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ , επιλέγει να απαντήσει όχι με εξηγήσεις, αλλά με ειρωνεία. Και μάλιστα με τρόπο που αγγίζει τα όρια της πολιτικής πρόκλησης.

Η τοποθέτηση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη  δεν ήταν μια απλή φραστική υπερβολή. Ήταν μια συνειδητή επιλογή ύφους και γραμμής. Αντί να δοθούν απαντήσεις για την ουσία των καταγγελιών, επιλέχθηκε η μετατόπιση της συζήτησης: «Καμιά φορά τα αιτήματα γίνονται δεκτά», είπε, καλώντας εμμέσως το ΠΑΣΟΚ και τον  Νίκο  Ανδρουλάκη να καταθέσει πρόταση μομφής. Όχι για να ανοίξει ένας θεσμικός διάλογος, αλλά για να μετατραπεί μια βαθιά πολιτική κρίση σε παιχνίδι εντυπώσεων.

Πρόκειται για μια γνώριμη, αλλά εξαιρετικά επικίνδυνη τακτική. Όταν η πραγματικότητα γίνεται ασφυκτική, η εξουσία αλλάζει το πεδίο. Αντί για τις ευθύνες, προβάλλει διαδικασίες. Αντί για τις απαντήσεις, υψώνει τόνους. Και αντί για λογοδοσία, προκαλεί τον αντίπαλο να «τολμήσει». Έτσι, η πολιτική μετατρέπεται σε μια σκηνή επικοινωνιακής επίδειξης, όπου η ουσία εξαφανίζεται πίσω από τις ατάκες.

Μόνο που αυτή τη φορά, η αντίφαση είναι κραυγαλέα. Μια κυβέρνηση που βαραίνεται από σοβαρές υποθέσεις, με βουλευτές της να βρίσκονται υπό δικαστική διερεύνηση, επιλέγει να σταθεί απέναντι στην κοινωνία με ύφος αυτάρεσκης ειρωνείας. Σαν να μην υπάρχει πρόβλημα. Σαν να μην υπάρχουν ερωτήματα. Σαν να είναι όλα απλώς ένα ακόμη επεισόδιο πολιτικής αντιπαράθεσης.

Η αλήθεια, όμως, είναι πολύ πιο πεζή. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι δεν απειλείται άμεσα κοινοβουλευτικά. Ξέρει ότι μια πρόταση μομφής δύσκολα θα ευδοκιμήσει. Και ακριβώς γι’ αυτό επιλέγει την επίθεση χωρίς ρίσκο. Είναι η ασφάλεια της αριθμητικής πλειοψηφίας που γεννά τον πολιτικό «τσαμπουκά». Είναι η άνεση μιας εξουσίας που έχει μάθει να μην πιέζεται ουσιαστικά.

Αλλά αυτή η άνεση είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημά της. Γιατί όταν η ειρωνεία γίνεται επίσημη πολιτική στάση, τότε δεν μιλάμε πια για αυτοπεποίθηση. Μιλάμε για αποσύνδεση. Για μια εξουσία που δεν αισθάνεται την ανάγκη να εξηγήσει, να απολογηθεί, να πείσει. Που θεωρεί ότι μπορεί να διαχειρίζεται κρίσεις με φράσεις και υπαινιγμούς, την ώρα που η κοινωνία ζητά απαντήσεις.

Και τελικά, εκεί βρίσκεται η ουσία. Το ζήτημα δεν είναι αν θα κατατεθεί πρόταση μομφής. Το ζήτημα είναι αν μια κυβέρνηση μπορεί να συνεχίζει να αντιμετωπίζει σοβαρές καταγγελίες με χαμόγελα, ειρωνείες και προκλήσεις, χωρίς να φθείρεται ανεπανόρθωτα.

Γιατί η ειρωνεία μπορεί να λειτουργεί επικοινωνιακά.
Η λογοδοσία, όμως, είναι αυτό που κρίνει τις εξουσίες.