Εν όψει της συνάντησης στο Μέγαρο Μαξίμου, το κυβερνητικό σχέδιο ξεδιπλώνεται χωρίς προσχήματα. Όχι ενιαίος διάλογος, όχι καθαρές δεσμεύσεις, όχι σεβασμός στις συλλογικές αποφάσεις των μπλόκων. Αντίθετα, τεμαχισμός, επιλεκτικοί συνομιλητές και ένα σκηνικό διαλόγου-βιτρίνας, φτιαγμένο για να παράγει εικόνα και όχι λύσεις.

Ο «διάλογος» ως εργαλείο διάσπασης

Η επιλογή πολλαπλών συναντήσεων, διαφορετικών αντιπροσωπειών και τεχνητών διαχωρισμών δεν είναι οργανωτικό λάθος. Είναι συνειδητή πολιτική τακτική. Στόχος της δεν είναι να ακουστούν τα αιτήματα του αγροτικού κόσμου, αλλά:

• να αποδυναμωθεί η ενιαία φωνή των μπλόκων,
• να παρουσιαστούν οι αγρότες ως διχασμένοι,
• να βαφτιστούν «αδιάλλακτοι» όσοι επιμένουν σε πραγματική διαπραγμάτευση.

Σε αυτό το σχέδιο, κομβικό ρόλο παίζουν οι βολικοί, υποτελείς και πάντα πρόθυμοι συνομιλητές. Πρόσωπα και σχήματα που δεν προέκυψαν από τη δυναμική του αγώνα, αλλά αξιοποιούνται ως δούρειοι ίπποι, έτοιμοι να προσφέρουν στην κυβέρνηση το άλλοθι της «συναίνεσης».

Δούρειοι ίπποι στα μπλόκα

Δεν πρόκειται για τυχαία φαινόμενα. Από την πρώτη στιγμή, συγκεκριμένοι μηχανισμοί λειτούργησαν όχι ως φωνή διεκδίκησης αλλά ως βαλβίδα εκτόνωσης. Στήθηκαν για να απορροφήσουν την πίεση, να θολώσουν το μήνυμα και  όταν χρειαστεί  να λειτουργήσουν ως σανίδα σωτηρίας μιας κυβέρνησης σε πολιτική ασφυξία.

Με αυτούς θέλει να συνομιλήσει το Μαξίμου. Όχι με τα μπλόκα που αντέχουν, που συγκρούονται με το κόστος παραγωγής, την ενεργειακή ασφυξία, τις εξευτελιστικές τιμές και την εγκατάλειψη της υπαίθρου. Αλλά με εκείνους που μπορούν να παράγουν επικοινωνιακή κανονικότητα.

Το Μαξίμου φοβάται την ενότητα

Η πολιτική ευθύνη αυτής της επιλογής βαραίνει ευθέως τον Κυριάκος Μητσοτάκης. Η κυβέρνηση δεν φοβάται τα τρακτέρ στους δρόμους· φοβάται την ενότητα. Φοβάται έναν αγροτικό κόσμο που μιλά με μία φωνή και ζητά συγκεκριμένες λύσεις:

• μείωση του κόστους ενέργειας,
• κατώτερες εγγυημένες τιμές,
• έλεγχο των εισαγωγών,
• πραγματική στήριξη της παραγωγής.

Απέναντι σε αυτά, αντιπαραθέτει έναν διάλογο χωρίς περιεχόμενο, χωρίς χρονοδιαγράμματα και χωρίς δεσμεύσεις. Έναν διάλογο που δεν έχει στόχο τη λύση, αλλά την επικοινωνιακή εκτόνωση.

Οι αγρότες γνωρίζουν

Στις απογευματινές συνελεύσεις των μπλόκων δεν κρίθηκε απλώς η συμμετοχή σε μια συνάντηση. Κρίθηκε κάτι βαθύτερο: αν θα νομιμοποιηθεί ένα πολιτικό θέατρο. Και όλο και περισσότεροι αγρότες αντιλαμβάνονται ότι:

• χωρίς ενιαία εκπροσώπηση δεν υπάρχει διάλογος,
• χωρίς δεσμεύσεις δεν υπάρχει λύση,
• χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει συναίνεση.

Το πολιτικό διακύβευμα

Η κυβέρνηση παίζει τα ρέστα της για να σπάσει τον αγώνα. Όχι γιατί έχει απαντήσεις, αλλά γιατί δεν αντέχει την πίεση. Όμως στην ύπαιθρο το ξέρουν καλά:όταν ο «διάλογος» μετατρέπεται σε εργαλείο διάσπασης, τότε η ενότητα δεν είναι επιλογή ,είναι όρος επιβίωσης.

Και αυτός ο αγώνας, παρά τους δούρειους ίππους και το διάλογο-θέατρο, δεν τελείωσε.

Πασχάλης Θ. Τόσιος