Κάπου ανάμεσα σε δελτία τύπου, φωτογραφίες γραφείου και «παρεμβάσεις», η πολιτική πραγματικότητα στον νομό έχει αρχίσει να θυμίζει κάτι πολύ πιο βαθύ από απλή επικοινωνιακή υπερβολή.

Θυμίζει σύστημα.

Ένα σύστημα όπου κάθε μικρό έργο, κάθε χρηματοδότηση, κάθε αυτονόητη λειτουργία του κράτους παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα προσωπικής διαμεσολάβησης.
Σαν να μην υπάρχει κράτος, θεσμοί και διαδικασίες.
Σαν να υπάρχει μόνο το «τηλέφωνο», το «γραφείο», η «παρέμβαση».

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.

Γιατί όταν η πολιτική μετατρέπεται σε μηχανισμό «διεκπεραίωσης», τότε η ανάπτυξη παύει να είναι στρατηγική και γίνεται επικοινωνιακό προϊόν.

Σε έναν νομό που στενάζει από υποεπενδύσεις, δημογραφική κατάρρευση και οικονομική ασφυξία, το πολιτικό προσωπικό επιλέγει να επενδύσει όχι στο μεγάλο σχέδιο, αλλά στη μικρή εικόνα.
Στο εύκολο χειροκρότημα.
Στο «φαίνεται ότι κάτι γίνεται».

Μόνο που δεν γίνεται.

Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, δεν γίνεται αυτό που έχει πραγματικά ανάγκη ο τόπος.

Και μέσα σε αυτή την αγωνιώδη προσπάθεια επίδειξης «έργου», περνάει στην κοινωνία ένα ξεκάθαρο μήνυμα:

Ότι τίποτα δεν προχωρά χωρίς κομματική σφραγίδα.
Ότι τίποτα δεν υλοποιείται χωρίς πολιτική έγκριση.
Ότι ο πολίτης δεν απευθύνεται σε θεσμούς, αλλά σε γραφεία.

Αυτό δεν είναι απλώς λάθος.Είναι επικίνδυνο.

Γιατί ακυρώνει στην πράξη τη θεσμική λειτουργία της διοίκησης, υποβαθμίζει τον ρόλο της αυτοδιοίκησης και καλλιεργεί μια κουλτούρα εξάρτησης που κρατά τον τόπο στάσιμο.

Και αν κάποιος αναζητά ευθύνες, δεν χρειάζεται να κοιτάξει μόνο προς μία κατεύθυνση.

Η σιωπή της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι συνενοχή.

Γιατί όταν αφήνεις την πολιτική να λειτουργεί με όρους «ιδιοκτησίας» των έργων, τότε αποδέχεσαι και το παιχνίδι.

Σε ρηχά νερά, άλλωστε, όλοι μπορούν να επιπλέουν.

Ακόμη κι όταν το νερό είναι θολό.

Και κάπως έτσι, η κομματοκρατία δεν χρειάζεται να επιβληθεί.
Απλώς… αναπαράγεται.

 Καθημερινός Παρατηρητής