Δεν πρόκειται για προσωπικές συγκρούσεις. Πρόκειται για πολιτική γραμμή  ή ακριβέστερα, για την απουσία ενιαίας γραμμής. Μια κυβέρνηση που μιλούσε ταυτόχρονα για ρήξη και για θεσμική ευπρέπεια. Που εξήγγελλε αλλαγή υποδείγματος, αλλά ανεχόταν μηχανισμούς που λειτουργούσαν με άλλη λογική. Άλλοι πίεζαν για σύγκρουση, άλλοι για «ισορροπίες». Και οι ισορροπίες, όταν δεν υπηρετούν σαφή στόχο, καταλήγουν αυτοσκοπός.

Έτσι διαμορφώθηκε μια κατάσταση διπλής ανάγνωσης της εξουσίας: από τη μία η πολιτική ηγεσία, από την άλλη πρόσωπα-κλειδιά με διαρκή ρόλο και επιρροή, συχνά σε απόσταση από τις δημόσιες δεσμεύσεις. Κρίσιμες επιλογές έμειναν μετέωρες όχι επειδή δεν υπήρχε πρόθεση, αλλά επειδή δεν υπήρχε κοινή βούληση , ούτε καθαρή απόφαση για το «μέχρι πού».

Οι σημερινές τοποθετήσεις δεν έρχονται από το πουθενά. Πατούν πάνω σε εκείνες τις αντιφάσεις. Σε μια περίοδο όπου δεν ξεκαθαρίστηκε ποτέ ποιος χαράσσει τη στρατηγική και ποιος απλώς τη διαχειρίζεται. Όπου η αποφυγή της σύγκρουσης παρουσιάστηκε ως αρετή, αλλά λειτούργησε ως αδυναμία.

Όταν οι αντιφάσεις δεν επιλύονται εγκαίρως, επιστρέφουν αργότερα ως δημόσιες αντιπαραθέσεις  και μάλιστα από εκείνους που τότε επελέγη να παραμείνουν στο απυρόβλητο. Η πολιτική μνήμη είναι επίμονη. Και οι μισές συγκρούσεις που αποφεύγονται στην ώρα τους, δίνονται αργότερα με δυσμενέστερους όρους.

Ο Παρατηρητικός