Στην υπόθεση των υποκλοπών, μία από τις σκοτεινότερες σελίδες της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου και η Νίκη βρέθηκαν αντιμέτωπες με μια απλή επιλογή: ή θα συνέβαλλαν ώστε να κληθεί στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας ο Γρηγόρης Δημητριάδης ή θα διευκόλυναν, έστω και έμμεσα, τη διατήρηση της σιωπής.

Επέλεξαν το δεύτερο.

Την ώρα που ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και άλλες δυνάμεις της αντιπολίτευσης ζητούσαν την παρουσία τόσο του Ταλ Ντίλιαν όσο και του πρώην γενικού γραμματέα του πρωθυπουργού, τα δύο κόμματα της λεγόμενης «πατριωτικής» δεξιάς αποφάσισαν να αφήσουν εκτός κάδρου τον άνθρωπο που υπήρξε το δεξί χέρι του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου.

Το αποτέλεσμα ήταν απολύτως μετρήσιμο: οι απαιτούμενες υπογραφές δεν συγκεντρώθηκαν και η κλήση Δημητριάδη δεν κατέστη υποχρεωτική.

Κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από διαδικαστικές δικαιολογίες.

Κανείς δεν μπορεί να επικαλείται παρεξηγήσεις.

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι.

Χωρίς τις υπογραφές της Ελληνικής Λύσης και της Νίκης, η κυβέρνηση απέφυγε μία ακόμη εξαιρετικά δύσκολη κοινοβουλευτική διαδικασία.

Και κάπου εκεί καταρρέει ολόκληρο το αφήγημα του δήθεν αντισυστημισμού.

Για χρόνια ο Κυριάκος Βελόπουλος εμφανίζεται ως πολέμιος της διαπλοκής, των μηχανισμών εξουσίας και των παρασκηνιακών κέντρων αποφάσεων. Για χρόνια η Νίκη εμφανίζεται ως η πολιτική δύναμη που θα αποκαταστήσει την ηθική στην πολιτική ζωή.

Όταν όμως ήρθε η ώρα να αποδείξουν στην πράξη όσα διακηρύσσουν στα τηλεοπτικά παράθυρα και στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, έκαναν ακριβώς το αντίθετο.

Δεν ζήτησαν εξηγήσεις.

Δεν απαίτησαν λογοδοσία.

Δεν διεκδίκησαν διαφάνεια.

Αντίθετα, με τη στάση τους διευκόλυναν ένα αποτέλεσμα που εξυπηρετεί πλήρως το κυβερνητικό στρατόπεδο.

Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που ο Ταλ Ντίλιαν αφήνει δημόσια υπονοούμενα για συνεργασίες και διασυνδέσεις που αγγίζουν τον πυρήνα της υπόθεσης Predator, ενώ οι αποκαλύψεις γύρω από το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων συνεχίζουν να προκαλούν πολιτικούς κραδασμούς εντός και εκτός Ελλάδας.

Και ενώ θα περίμενε κανείς οι αυτοαποκαλούμενοι «αντισυστημικοί» να πρωτοστατούν στην απαίτηση για πλήρη διερεύνηση, επέλεξαν τον δρόμο της πολιτικής αφωνίας.

Η υπόθεση δεν αφορά μόνο τον Γρηγόρη Δημητριάδη.

Αφορά την αξιοπιστία όσων εμφανίζονται ως τιμητές του πολιτικού συστήματος.

Γιατί τελικά ο αντισυστημισμός δεν αποδεικνύεται με συνθήματα, πατριωτικές κορώνες και καταγγελίες στα κοινωνικά δίκτυα.

Αποδεικνύεται όταν καλείσαι να αποφασίσεις αν θα στηρίξεις τη διαφάνεια ή τη συγκάλυψη.

Και στην κρίσιμη αυτή ψηφοφορία, οι μάσκες έπεσαν.

Όχι για την κυβέρνηση. Οι προθέσεις της ήταν γνωστές.

Οι μάσκες έπεσαν για εκείνους που υποσχέθηκαν ότι θα τη συγκρουστούν με το σύστημα και τελικά βρέθηκαν να λειτουργούν ως το πιο χρήσιμο δεκανίκι του.