Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς ακόμη ένα σκάνδαλο. Είναι η πιο καθαρή αντανάκλαση ενός μοντέλου εξουσίας που έχει εξαντλήσει τα όριά του. Ένα μοντέλο που λειτουργεί χωρίς κανόνες, χωρίς λογοδοσία και κυρίως χωρίς καμία πραγματική σχέση με τις ανάγκες της κοινωνίας.

Σε αυτό το τοπίο, οι Σέρρες δεν αποτελούν εξαίρεση. Αντιθέτως, αποτυπώνουν με τον πιο σκληρό τρόπο την αποτυχία της πολιτικής απέναντι στην περιφέρεια.

Η εικόνα είναι αμείλικτη.Η ύπαιθρος αδειάζει.Ο πληθυσμός μειώνεται.Οι νέοι φεύγουν  όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη.

Χωριά που άλλοτε είχαν ζωή, σήμερα μετρούν κλειστά σπίτια. Παραγωγικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να στηρίξουν την τοπική οικονομία εγκαταλείπουν. Και η περιφέρεια μετατρέπεται σταδιακά σε έναν γεωγραφικό χώρο χωρίς δυναμική, χωρίς σχέδιο, χωρίς μέλλον.

Αυτό δεν είναι φυσική εξέλιξη. Είναι πολιτική αποτυχία.

Η τοπική παραγωγή παραμένει χωρίς ουσιαστική στήριξη. Δεν υπάρχει συγκροτημένη στρατηγική για την αξιοποίηση των προϊόντων, για την ενίσχυση της εξωστρέφειας, για τη σύνδεση της αγροτικής οικονομίας με την ανάπτυξη. Αντί για σχέδιο, επικράτησαν αποσπασματικές κινήσεις, ευκαιριακές αποφάσεις και εξυπηρετήσεις.

Επενδύσεις που θα μπορούσαν να αλλάξουν τα δεδομένα δεν προχώρησαν. Υποδομές που θα συγκρατούσαν τον πληθυσμό δεν υλοποιήθηκαν. Η περιφέρεια έμεινε πίσω  και το χειρότερο, έμεινε χωρίς καμία ουσιαστική προοπτική αναστροφής.

Και στο κέντρο όλων αυτών, βρίσκεται η ίδια παθογένεια:
ένα πολιτικό προσωπικό κατώτερο των περιστάσεων.

Ένα πολιτικό σύστημα εγκλωβισμένο στη λογική της εξουσίας ως λάφυρο. Με πελατειακές πρακτικές, χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό, χωρίς ηθικά αντανακλαστικά. Ένα σύστημα που δεν λύνει προβλήματα , τα διαχειρίζεται πρόχειρα, τα μεταθέτει και τελικά τα αναπαράγει.

Οι συνέπειες είναι πλέον ορατές σε κάθε επίπεδο:
οικονομική συρρίκνωση, δημογραφική κατάρρευση, κοινωνική απογοήτευση.

Και όμως, η πραγματικότητα αυτή δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά «στους άλλους». Η Δημοκρατία δεν λειτουργεί με αυτόματο πιλότο. Οι επιλογές, οι ανοχές και οι σιωπές διαμορφώνουν το αποτέλεσμα.

Η ευθύνη, λοιπόν, είναι και συλλογική. Όχι ως ενοχή, αλλά ως ανάγκη αφύπνισης.

Αν δεν αλλάξει το υπόδειγμα πολιτικής λειτουργίας, αν δεν υπάρξει απαίτηση για διαφάνεια, σχέδιο και ουσιαστική στήριξη της περιφέρειας, τότε η πορεία αυτή δεν θα ανακοπεί. Θα βαθύνει.

Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι αν οι Σέρρες μπορούν να ανακάμψουν.
Θα είναι αν προλάβαμε να τις κρατήσουμε ζωντανές.

Οι Σέρρες αξίζουν καλύτερα. Και αυτό δεν είναι σύνθημα , είναι απαίτηση.

Γράφει ο Πασχάλης Θ. Τόσιος
Καθημερινός Παρατηρητής