Η νυχτερινή τροπολογία δεν ήταν ούτε αβλεψία ούτε κακή στιγμή. Ήταν συνειδητή επιλογή. Ένα σαφές μήνυμα ότι στο νέο πολιτικό περιβάλλον οι θεσμοί δεν λειτουργούν ως όρια, αλλά ως εμπόδια που παρακάμπτονται. Και όταν αυτό συμβαίνει με την υπογραφή του υπουργού Δικαιοσύνης, το πρόβλημα παύει να είναι προσωπικό και γίνεται βαθιά πολιτικό.

Ο μητσοτακισμός δεν επιβάλλεται μόνο από τα πάνω. Διαβρώνει εκ των έσω. Δεν ζητά ιδεολογική ταύτιση, ούτε καν πολιτική διαδρομή. Ζητά προσαρμογή. Ζητά σιωπή. Ζητά πρόθυμα χέρια. Και όσοι ανταποκρίνονται, ανταμείβονται με ρόλους και αρμοδιότητες, όχι με ευθύνη.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι η πορεία ενός προσώπου. Είναι η κανονικοποίηση της πρακτικής. Όταν η θεσμική εκτροπή παύει να προκαλεί αμηχανία και μετατρέπεται σε ρουτίνα, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται πια στους πρωταγωνιστές, αλλά στο ίδιο το σύστημα εξουσίας.