Τώρα που πέρασαν τα φώτα, τις κορδέλες και τις δημόσιες σχέσεις, ίσως αξίζει να απαντηθεί ένα απλό ερώτημα.

Τι έχουν να πουν σήμερα οι υπουργοί που έσπευσαν να παίξουν τον ρόλο του πολιτικού ντεκόρ δίπλα στην Γκιλφόιλ;

Πού είναι οι επενδύσεις που προανήγγειλαν;
Πού βρίσκεται το περίφημο «κλίμα εμπιστοσύνης» που διαφήμιζαν;
Και κυρίως, πού ακριβώς βρίσκεται εκείνος ο πολυσυζητημένος «ενεργειακός κόμβος» που  σύμφωνα με τις κυβερνητικές εξαγγελίες, θα μετέτρεπε την Ελλάδα σε στρατηγικό κέντρο της περιοχής;

Για μήνες ολόκληρους στήθηκε ένα αφήγημα γεωπολιτικής αναβάθμισης.
Φωτογραφίες, δηλώσεις, χαμόγελα και υπαινιγμοί περί «προνομιακών σχέσεων» με το σύστημα Τραμπ. Ένα σκηνικό που παρουσίαζε την ελληνική κυβέρνηση περίπου ως τον εκλεκτό συνομιλητή ενός νέου διεθνούς συσχετισμού.

Μόνο που η πραγματικότητα αποδεικνύεται συχνά λιγότερο εντυπωσιακή από την επικοινωνία.

Γιατί μέχρι στιγμής, εκεί που υποσχέθηκαν επενδυτικό κύμα, βλέπουμε απλώς επικοινωνιακό αφρό. Εκεί που μιλούσαν για στρατηγικούς ενεργειακούς σχεδιασμούς, μένουν κυρίως οι ανακοινώσεις και οι διαρροές.

Και τελικά γεννιέται ένα εύλογο συμπέρασμα:
ίσως όλο αυτό το μεγαλόπνοο αφήγημα να ήταν περισσότερο μια άσκηση δημοσίων σχέσεων παρά μια πραγματική γεωπολιτική στρατηγική.

Γιατί στην πολιτική, όπως και στην οικονομία , τα αποτελέσματα μετριούνται.
Και μέχρι στιγμής, τα αποτελέσματα παραμένουν αόρατα.

Γράφει ο Παρατηρητικός