Δεν πρόκειται για μια τοπική ή συγκυριακή κινητοποίηση. Πρόκειται για ένα πανεθνικό γεγονός με βαθύ πολιτικό και κοινωνικό αποτύπωμα. Μια συλλογική δήλωση ότι η κοινωνία δεν ξεχνά και δεν αποδέχεται τη λήθη ως πολιτική στρατηγική.

Την ίδια στιγμή, η κυβερνητική προπαγάνδα και το μιντιακό σύστημα που τη στηρίζει επιχείρησαν συστηματικά να μετατοπίσουν τη δημόσια συζήτηση: από τις ευθύνες στο επικοινωνιακό θόρυβο, από την ουσία στις δευτερεύουσες αντιπαραθέσεις. Σε αυτό προστέθηκαν η εσωστρέφεια και οι δύσκολες σχέσεις στο εσωτερικό του Συλλόγου των οικογενειών, καθώς και ένας σκληρός, συχνά απαξιωτικός επικοινωνιακός πόλεμος με στοχευμένες επιθέσεις κατά της Καρυστιανού. Στόχος ήταν σαφής: να φθαρεί το ηθικό βάρος του αιτήματος και να κουραστεί η κοινωνία.

Όμως το κεντρικό ερώτημα δεν αλλάζει και δεν παραγράφεται:
ποιοι ευθύνονται και γιατί δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη.

Το έγκλημα των Τεμπών λειτουργεί πλέον ως καταλύτης. Είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι μιας συσσωρευμένης κοινωνικής οργής απέναντι σε ένα κράτος που αποτυγχάνει να προστατεύσει τη ζωή, αλλά εμφανίζεται πρόθυμο να προστατεύσει μηχανισμούς εξουσίας. Απέναντι σε μια διαρκή εμπειρία έλλειψης δικαιοσύνης, θεσμικής ατιμωρησίας και δημοκρατικής υποτίμησης του πολίτη.

Σε όλη τη χώρα, το αίτημα είναι ενιαίο και αδιαπραγμάτευτο:
Δικαιοσύνη.

Δικαιοσύνη για τις ζωές που χάθηκαν.
Δικαιοσύνη απέναντι στην επί τρία χρόνια προσπάθεια συγκάλυψης και «μπαζώματος» της αλήθειας.
Δικαιοσύνη ως θεμελιώδες δικαίωμα και προϋπόθεση αξιοπρέπειας.

Οι σημερινές κινητοποιήσεις δεν είναι κραυγή οργής χωρίς περιεχόμενο. Είναι κραυγή αξιοπρέπειας. Είναι η φωνή μιας κοινωνίας που αρνείται να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι η ζωή μπορεί να κοστολογείται και οι ευθύνες να εξαφανίζονται.

Η κοινωνία δεν πείθεται πια με αφηγήματα. Δεν καθησυχάζεται με επικοινωνιακές ασκήσεις. Δεν ξεχνά.

Και όταν μια ολόκληρη χώρα δεν πείθεται, τότε ξαναβγαίνει στους δρόμους.
Για την αλήθεια.
Για τη δημοκρατία.
Για τη δικαιοσύνη

Π.Τ