Η Μαλβίνα Καράλη δεν χάιδευε αυτιά. Δεν κρατούσε  «ισορροπίες». Έγραφε με το ένστικτο εκείνου που βλέπει πίσω από τη βιτρίνα. Και γι’ αυτό η φράση της επιστρέφει σήμερα όχι ως σάτιρα, αλλά ως ερμηνεία της πραγματικότητας:

«Κυβέρνηση που λυσσά να μείνει στην εξουσία σε χώρα πτωχευμένη, ή έχει περιθώρια ακόμα να φάει… ή φοβάται τη φυλακή».

Δεν είναι υπερβολή. Είναι μια πολιτική εξίσωση. Και το ανησυχητικό είναι ότι αρχίζει να μοιάζει όλο και λιγότερο θεωρητική.

Σε μια Ελλάδα που ασφυκτιά:όπου η ακρίβεια έχει πάψει να είναι κρίση και έχει γίνει καθεστώς,
όπου οι μισθοί εξανεμίζονται πριν τελειώσει ο μήνας,όπου η καθημερινότητα μετατρέπεται σε άσκηση επιβίωσης,η εξουσία δεν δείχνει να αλλάζει πορεία. Δείχνει να γαντζώνεται.Με κάθε κόστος.Με κάθε αφήγημα.Με κάθε επικοινωνιακό τέχνασμα που βαφτίζει την πραγματικότητα «διαχείριση».

Και τότε το ερώτημα της Μαλβίνας παύει να είναι ρητορικό. Γίνεται πολιτικό.

Γιατί τι βλέπει σήμερα ο πολίτης;Μια κυβέρνηση που:επιμένει να προστατεύει δομές ισχύος αντί να συγκρούεται μαζί τους,
μετακυλίει το βάρος στους πολλούς και επενδύει περισσότερο στη φθορά της κοινωνίας παρά στη διόρθωση των λαθών της.

Δεν χρειάζεται κανείς να υιοθετήσει την καχυποψία.
Αρκεί να παρατηρήσει τη συμπεριφορά της εξουσίας όταν πιέζεται.

Εκεί αποκαλύπτεται η αλήθεια.Και η αλήθεια είναι ότι όταν η πολιτική μετατρέπεται σε μηχανισμό παραμονής, τότε η δημοκρατία αρχίζει να μοιάζει με σκηνικό.

Η Μαλβίνα δεν ήταν προφήτης. Ήταν οξυδερκής.
Και αυτό είναι ακόμη πιο επικίνδυνο.Γιατί σήμερα, δεν διαβάζουμε απλώς μια φράση της.
Αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα σε αυτήν.Και αυτό δεν είναι λογοτεχνία.
Είναι πραγματικότητα.