Η τραγωδία δεν μετριέται μόνο σε αριθμούς. Δεν αποτυπώνεται μόνο στους 57 νεκρούς, στα νέα παιδιά που δεν γύρισαν ποτέ σπίτι. Μετριέται και στον τρόπο που μια κοινωνία  και κυρίως το πολιτικό και μιντιακό της σύστημα στέκεται απέναντι στον πόνο.

Και εκεί αποκαλύπτεται η γύμνια.

Γιατί αυτό που βιώνουμε δεν είναι απλώς μια ατυχής στιγμή ή μια κακή διαχείριση. Είναι η κανονικοποίηση του κυνισμού. Είναι η μετατροπή της ανθρώπινης ζωής σε εργαλείο. Σε αφήγημα. Σε υλικό προς πολιτική και επικοινωνιακή κατανάλωση.

Όταν πολιτικά πρόσωπα όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Γιώργος Φλωρίδης επιλέγουν να σταθούν όχι με σιωπή και σεβασμό, αλλά με όρους αντιπαράθεσης πάνω από φέρετρα, και όταν μιντιακές φωνές όπως ο Νίκος Μάνεσης διολισθαίνουν σε ύφος που αγγίζει τον κυνισμό, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά ηθικό.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένες αστοχίες. Πρόκειται για σύμπτωμα. Για έναν μηχανισμό που έχει εκπαιδευτεί να προστατεύει τον εαυτό του, να αναπαράγει την εξουσία του και να αποστειρώνει κάθε ίχνος ευθύνης. Έναν μηχανισμό που έχει χάσει την επαφή του με την κοινωνία και  το πιο ανησυχητικό  ,με την ίδια την έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Οι νεκροί δεν είναι αριθμοί. Δεν είναι «περιεχόμενο». Δεν είναι ευκαιρία αλλαγής ατζέντας. Είναι ζωές που κόπηκαν βίαια. Είναι οικογένειες που διαλύθηκαν. Είναι ένα συλλογικό τραύμα που απαιτεί σιωπή, σεβασμό και αλήθεια , όχι επικοινωνιακές ασκήσεις ισορροπίας.

Και όμως, αυτό που βλέπουμε είναι το αντίθετο. Μια βιασύνη να ερμηνευτεί, να πλαισιωθεί, να «αξιοποιηθεί» το γεγονός. Μια επιμονή να διασωθεί η εικόνα αντί να αναζητηθεί η ουσία. Ένα σύστημα που δεν νιώθει, δεν διστάζει, δεν ντρέπεται.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται η πραγματική απειλή. Όχι μόνο σε αυτούς που διαχειρίζονται την εξουσία, αλλά στο αξιακό πλαίσιο που τους επιτρέπει να λειτουργούν έτσι. Γιατί όταν η κοινωνία συνηθίζει τον κυνισμό, όταν εξοικειώνεται με την απανθρωπιά, τότε χάνει σταδιακά τα αντανακλαστικά της. Και μια κοινωνία χωρίς αντανακλαστικά παύει να είναι ζωντανή.

Η σιωπή, σε τέτοιες στιγμές, δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή.

Δεν έχουμε το δικαίωμα να συνηθίσουμε. Δεν έχουμε το δικαίωμα να αποδεχθούμε ως κανονικό αυτό που είναι βαθιά ανήθικο.

Απέναντι στους νεκρούς, απέναντι στην κοινωνία, απέναντι στο μέλλον, έχουμε ευθύνη.

Έχουμε ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας να ανατρέψουμε αυτή τη συμμορία ,όχι μόνο πολιτικά, αλλά και αξιακά.

Π.Τ