Μπορεί να διαλύει μεθοδικά τη δημόσια υγεία, να υποχρηματοδοτεί το ΕΣΥ, να εξαντλεί γιατρούς και νοσηλευτές και να σπρώχνει τους πολίτες στην ιδιωτική περίθαλψη.
Μπορεί να αντιμετωπίζει τα νοσοκομεία ως λογιστικά φύλλα και τους ασθενείς ως «κόστος».
Αλλά είναι απολύτως ικανός, όταν στριμωχτεί πολιτικά, να κατεβάσει μέχρι και τον στρατό στα νοσοκομεία.

Αυτή είναι η αυταρχική συνταγή:
όχι προσλήψεις, όχι υποδομές, όχι αξιοπρέπεια ,
μόνο επίδειξη ισχύος, καταστολή και επικοινωνιακή βιτρίνα.

Όταν ένας υπουργός, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, επιλέγει να απαντά στην κατάρρευση του ΕΣΥ με στολές και διαταγές αντί για σχέδιο και χρηματοδότηση, τότε το πρόβλημα δεν είναι «διαχειριστικό».
Είναι πολιτικό. Και είναι δημοκρατικό.

Γιατί όποιος βλέπει τη Δημόσια Υγεία όχι ως κοινωνικό δικαίωμα αλλά ως πεδίο πειθαναγκασμού,
δεν ενδιαφέρεται να θεραπεύσει τις πληγές της κοινωνίας.
Ενδιαφέρεται να την υποτάξει.