Η ανακοίνωση του Ντόναλντ Τραμπ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες συνέλαβαν εν ενεργεία πρόεδρο άλλης χώρας και τον μετέφεραν εκτός επικράτειας δεν είναι «παρέμβαση υπέρ της δημοκρατίας».
Είναι δήλωση ωμής ισχύος, χωρίς φίλτρα, χωρίς προσχήματα.

Ας το φέρουμε στα καθ’ ημάς, για να καταλάβουμε τι πραγματικά σημαίνει αυτό.
Ας υποθέσουμε ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν κρίνει πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης βλάπτει τα ρωσικά συμφέροντα.
Οργανώνει μια «ειδική επιχείρηση», τον συλλαμβάνει στην Αθήνα ,εκεί όπου έχει εκλεγεί  και τον μεταφέρει στη Μόσχα.

Θα το λέγαμε άραγε «διόρθωση ενός καθεστώτος»;
Ή θα μιλούσαμε για πράξη πολέμου, διεθνή πειρατεία και κατάλυση της κυριαρχίας μιας χώρας;

Ας πάμε λίγο πιο πέρα.
Θα μπορούσε ο Πούτιν να κάνει το ίδιο στην Ουκρανία και να συλλάβει τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι;
Θα γινόταν αυτό αποδεκτό από τη «διεθνή κοινότητα»;
Ή μήπως τότε οι έννοιες του διεθνούς δικαίου, της κυριαρχίας και των κανόνων θα αποκτούσαν ξαφνικά ιερό χαρακτήρα;

Η απάντηση είναι τόσο προφανής όσο και κυνική.
Οι κανόνες ισχύουν επιλεκτικά.
Ισχύουν για τους αδύναμους. Παρακάμπτονται από τους ισχυρούς.

Όποιος σήμερα, με το επιχείρημα ότι «ο Μαδούρο είναι τύραννος», νομιμοποιεί τέτοιες πρακτικές, νομιμοποιεί έναν κόσμο χωρίς κανόνες.
Έναν κόσμο όπου κάθε υπερδύναμη μπορεί να παίζει τον ρόλο δικαστή, εισαγγελέα και εκτελεστή.
Έναν κόσμο όπου η έννοια της κυριαρχίας μετατρέπεται σε κενό γράμμα.

Και σε αυτόν τον κόσμο, ας μην υπάρχουν αυταπάτες:
το θύμα δεν θα είναι ποτέ ο ισχυρός.
Θα είναι η μικρή χώρα, ο αδύναμος λαός, ο πολίτης χωρίς προστασία.

Οι τύραννοι ,όταν υπάρχουν, ανατρέπονται από τους λαούς τους.
Με πολιτικούς αγώνες, κοινωνικές συγκρούσεις, κάλπες ή εξεγέρσεις.
Όχι με αεροπλανοφόρα, ειδικές δυνάμεις και αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα.

Διαφορετικά, δεν μιλάμε για διεθνή τάξη.
Μιλάμε για μια Pax Americana τύπου Άγριας Δύσης,
όπου ο σερίφης αποφασίζει επί τόπου  και όλοι οι υπόλοιποι απλώς ελπίζουν ότι δεν θα έρθει η σειρά τους.