«Συνδικαλισμός σε τροχιά εξουσίας: Ο ρόλος Παναγόπουλου στις ανατροπές της ΟΤΟΕ»
Στο επίκεντρο αυτής της συζήτησης βρίσκεται ένα πρόσωπο που εδώ και δεκαετίες κινείται στα ανώτερα κλιμάκια του ελληνικού συνδικαλισμού: ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος.

Η κάλπη είπε… αλλά το προεδρείο γράφτηκε αλλιώς

Οι τελευταίες εκλογές στην ΟΤΟΕ κατέγραψαν έναν σαφή και αδιαμφισβήτητο συσχετισμό δυνάμεων. Η παράταξη που πρόσκειται στο ΠΑΣΟΚ αναδείχθηκε πρώτη δύναμη με περίπου 40% και 7 από τις 15 έδρες, καταγράφοντας καθαρή εντολή από τους τραπεζοϋπαλλήλους.

Σε ένα τυπικό συνδικαλιστικό περιβάλλον, το αποτέλεσμα αυτό θα οδηγούσε σε διοίκηση με κορμό την πλειοψηφούσα παράταξη. Όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε διαφορετική. Και  σύμφωνα με πληροφορίες και έντονες καταγγελίες που διακινούνται στον συνδικαλιστικό χώρο ,η διαφοροποίηση αυτή δεν ήταν τυχαία.

Ο Γιάννης Παναγόπουλος φέρεται να κινήθηκε παρασκηνιακά, ώστε η προεδρία να καταλήξει σε πρόσωπο της απολύτου εμπιστοσύνης του, προερχόμενο από διάσπαση της πασοκικής παράταξης, το οποίο έλαβε μόλις 6% και μία έδρα. Παράλληλα, η συγκρότηση του υπόλοιπου προεδρείου πέρασε σε δυνάμεις που πρόσκεινται στη Νέα Δημοκρατία.

Με απλά λόγια, η κάλπη έδωσε έναν συσχετισμό , αλλά το παρασκήνιο διαμόρφωσε έναν άλλο.

Μια ιστορική ανατροπή με πολιτικό αποτύπωμα

Το αποτέλεσμα αυτό δεν αποτελεί απλώς μια εσωτερική συνδικαλιστική διευθέτηση. Πρόκειται για μια ιστορική καμπή. Για πρώτη φορά μετά από περισσότερες από τρεις δεκαετίες, το προεδρείο της ΟΤΟΕ διαμορφώνεται με συσχετισμούς που ανατρέπουν πλήρως το παραδοσιακό συνδικαλιστικό ισοζύγιο στον τραπεζικό χώρο.

Η εξέλιξη έχει προκαλέσει σοβαρούς τριγμούς ακόμη και μέσα στον ίδιο τον χώρο που ιστορικά εξέφραζε ο Παναγόπουλος. Πολλοί μιλούν πλέον ανοιχτά για στρατηγικές που δεν στόχευαν στην ενίσχυση μιας παράταξης, αλλά στη διατήρηση προσωπικών δικτύων επιρροής και πολιτικών ισορροπιών.

Οι αποκαλύψεις που βαραίνουν το κλίμα

Το πολιτικό βάρος των εξελίξεων γίνεται ακόμη μεγαλύτερο μετά τις αποκαλύψεις που συνδέουν πρόσωπα του συνδικαλιστικού χώρου με στελέχη του υπουργείου Εργασίας. Οι πληροφορίες αυτές ενισχύουν το κλίμα καχυποψίας και επαναφέρουν στο τραπέζι ένα παλιό αλλά επίμονο ερώτημα: πόσο ανεξάρτητος παραμένει τελικά ο κορυφαίος συνδικαλιστικός θεσμός της χώρας;

Η συγκυρία δεν θα μπορούσε να είναι πιο κρίσιμη. Οι τραπεζοϋπάλληλοι βρίσκονται αντιμέτωποι με σαρωτικές αλλαγές: αναδιαρθρώσεις, ψηφιακή μετάβαση, επέκταση των funds και νέες μορφές εργασιακής επισφάλειας. Σε αυτό το περιβάλλον, ο συνδικαλισμός καλείται να λειτουργήσει ως ασπίδα. Όχι ως μηχανισμός πολιτικής διαμεσολάβησης.

Το μεγάλο ερώτημα

Οι εξελίξεις στην ΟΤΟΕ δεν αποτελούν απλώς ένα επεισόδιο εσωτερικών ισορροπιών. Αναδεικνύουν μια βαθύτερη κρίση αξιοπιστίας του συνδικαλιστικού συστήματος.

Γιατί όταν η βούληση των εργαζομένων μεταφράζεται αλλιώς στα κέντρα λήψης αποφάσεων, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι θεσμικό. Και τελικά δημοκρατικό.

Το ερώτημα που πλανάται πλέον δεν αφορά μόνο τον ρόλο ενός προσώπου. Αφορά τον ίδιο τον χαρακτήρα του συνδικαλισμού στην Ελλάδα: θα συνεχίσει να εκφράζει τους εργαζόμενους ή θα λειτουργεί ως πεδίο αναπαραγωγής μηχανισμών εξουσίας;

Πασχάλης Θ. Τόσιος

Για τον Καθημερινό Παρατηρητή