Όταν ο χρόνος δοκιμάζει τη μνήμη: ο Νικόλαος Βασικύρου και η ιστορία της παιδείας στις Σέρρες
Η αναφορά σε εκταφή από τάφο που συνδέεται με το όνομα του Νικολάου Βασικύρου φέρνει αναπόφευκτα στο προσκήνιο το ζήτημα της ιστορικής μνήμης και της σχέσης μας με τον χρόνο. Καθώς τα χρόνια περνούν, πρόσωπα που σφράγισαν πνευματικά και εκπαιδευτικά την πόλη κινδυνεύουν να ξεθωριάσουν, όχι από πρόθεση, αλλά από τη φυσική φθορά της λήθης
Η αναφορά σε εκταφή από τάφο που συνδέεται με το όνομα του Νικολάου Βασικύρου φέρνει αναπόφευκτα στο προσκήνιο το ζήτημα της ιστορικής μνήμης και της σχέσης μας με τον χρόνο. Καθώς τα χρόνια περνούν, πρόσωπα που σφράγισαν πνευματικά και εκπαιδευτικά την πόλη κινδυνεύουν να ξεθωριάσουν, όχι από πρόθεση, αλλά από τη φυσική φθορά της λήθης
Ο Νικόλαος Βασικύρου υπήρξε γυμνασιάρχης που προσέφερε πολλά στη μαθητιώσα νεολαία των Σερρών, σε μια περίοδο καθοριστική για τη διαμόρφωση της εκπαιδευτικής ταυτότητας της πόλης.
Το φθινόπωρο του 1928 άρχισε να κτίζεται στη γνωστή θέση το νέο κτήριο του Γυμνασίου, με δαπάνη που καλύφθηκε εξ ολοκλήρου από τη δωρεά του Γρηγορίου Ρακιτζή και του Πατριάρχη Γρηγορίου Ζ΄, στη γωνία των οδών Λ. Παπαπαύλου και Ι. Δραγούμη. Κατά το σχολικό έτος 1928–1929, περίοδο της ανέγερσης του νέου διδακτηρίου, το Γυμνάσιο στεγάστηκε προσωρινά σε κτήριο στον χώρο του σημερινού 11ου Δημοτικού Σχολείου, επί της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου.
Το νέο κτήριο εγκαινιάστηκε στις 17 Νοεμβρίου 1929 και κατά την πρώτη σχολική χρονιά λειτουργίας του, γυμνασιάρχης ήταν ο Νικόλαος Βασικύρου. Από τη χρονιά αυτή αρχίζει μια λαμπρή πορεία που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
Ενδεικτικό της προσφοράς και της αναγνώρισης του έργου του είναι το γεγονός ότι η Θεσσαλονίκη τίμησε τον Νικόλαο Βασικύρου αποδίδοντας το όνομά του σε οδό στην περιοχή της Χαριλάου. Τέτοιες αναφορές λειτουργούν ως υπενθύμιση ότι η μνήμη δεν είναι απλώς παρελθόν, αλλά ζωντανό στοιχείο της συλλογικής μας ταυτότητας.
