Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα εκθέτει με τον πιο ωμό τρόπο τις μεγάλες πολιτικές αντιφάσεις της Ευρώπης.
Την ώρα που drones και πύραυλοι πέφτουν στην Κύπρο , στη χώρα που αυτό το εξάμηνο ασκεί την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης , οι Βρυξέλλες μοιάζουν να κινούνται σε έναν παράλληλο κόσμο γραφειοκρατικών ανακοινώσεων και θεσμικής σιωπής.

Καμία δυνατή πολιτική τοποθέτηση.
Καμία ευρωπαϊκή φωνή που να υψώνεται με το βάρος που θα περίμενε κανείς όταν απειλείται κράτος-μέλος της ίδιας της Ένωσης.

Αντί γι’ αυτό, η δημόσια συζήτηση συνεχίζει να περιστρέφεται γύρω από κανονισμούς, οδηγίες και περιβαλλοντικές λεπτομέρειες , μέχρι και για τα περίφημα χάρτινα καλαμάκια.

Η εικόνα είναι σχεδόν συμβολική:μια Ευρώπη που φιλοδοξεί να εμφανίζεται ως «γεωπολιτική δύναμη», αλλά όταν η ένταση αγγίζει τα σύνορά της προτιμά τη σιωπή της διπλωματικής αμηχανίας.

Και κάπως έτσι, ανάμεσα σε ψηφίσματα, επιτροπές και τεχνικές οδηγίες, η πραγματικότητα της ασφάλειας και της πολιτικής ισχύος υπενθυμίζει ότι η Ευρώπη ακόμη παλεύει να αποφασίσει αν θέλει να είναι δύναμη  ή απλώς ένας καλοκουρδισμένος κανονιστικός μηχανισμός.

Καθημερινός Παρατηρητής