Τις τελευταίες ημέρες, ο δημόσιος λόγος μετατοπίζεται συχνά στην επιχειρηματική εικόνα της εταιρείας και του ιδιοκτήτη της. Ωστόσο, το κρίσιμο ζήτημα παραμένει άλλο: ποιες ήταν στην πράξη οι συνθήκες εργασίας και ποιοι μηχανισμοί προστασίας υπήρχαν  ή δεν υπήρχαν ,μέσα στο εργοστάσιο.

Σε μια βιομηχανική μονάδα με περίπου 250 εργαζόμενους, τα ερωτήματα προκύπτουν εύλογα. Υπήρχαν επαρκείς και λειτουργικές έξοδοι διαφυγής; Ήταν πιστοποιημένες και προσβάσιμες την ώρα του δυστυχήματος; Είχε εκπαιδευτεί το προσωπικό για την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων και πραγματοποιούνταν ασκήσεις εκκένωσης;

Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί και η απουσία Σωματείου Εργαζομένων. Σε επιχειρήσεις αυτού του μεγέθους, η συλλογική εκπροσώπηση δεν είναι τυπική λεπτομέρεια, αλλά βασικό εργαλείο πρόληψης και ανάδειξης προβλημάτων. Η έλλειψή της γεννά ερωτήματα για το αν οι εργαζόμενοι είχαν πραγματική δυνατότητα να εκφράσουν ανησυχίες ή να καταγγείλουν επικίνδυνες πρακτικές χωρίς φόβο.

Τα ερωτήματα, όμως, δεν αφορούν μόνο την επιχείρηση. Αφορούν και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Πότε πραγματοποιήθηκε ο τελευταίος ουσιαστικός έλεγχος ασφάλειας στο εργοστάσιο; Ποια ήταν τα πορίσματά του και αν διαπιστώθηκαν παραλείψεις, ποια μέτρα επιβλήθηκαν; Υπήρξαν καταγγελίες εργαζομένων και πώς αντιμετωπίστηκαν;

Η ευθύνη του κράτους δεν μπορεί να παρακάμπτεται. Όταν οι επιθεωρήσεις είναι υποστελεχωμένες, όταν οι έλεγχοι περιορίζονται σε τυπικές διαδικασίες και όταν η εργασιακή ασφάλεια αντιμετωπίζεται ως κόστος, τότε το αποτέλεσμα δεν είναι τυχαίο. Είναι συνέπεια ενός πλαισίου ανοχής και αδράνειας.

Η υπόθεση της Βιολάντα δεν αφορά μόνο μια επιχείρηση. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την εργασία, την προστασία της ανθρώπινης ζωής και τον ρόλο του κράτους ως εγγυητή της νομιμότητας.

Και αν σε μια μεγάλη και προβεβλημένη βιομηχανία ανακύπτουν τόσο σοβαρά ερωτήματα,
ποια είναι άραγε η πραγματική κατάσταση στις επιχειρήσεις των Σερρών;