Στην ελληνική πολιτική σκηνή, η αλήθεια δεν αποκαλύπτεται πάντα από διαρροές ή αποκαλυπτικά έγγραφα. Καμιά φορά, αποκαλύπτεται από ένα απλό λάθος: ένα σχόλιο γραμμένο στο λάθος προφίλ.

Είτε λοιπόν ο λογαριασμός «Νεοφιλελεύθερος» ανήκει στον ίδιο τον Άδωνις Γεωργιάδης είτε πρόκειται για κάποιον από τα γνωστά πληρώματα διαδικτυακής υποστήριξης, το πρόβλημα δεν είναι η ταυτότητα του χειριστή. Το πρόβλημα είναι η ύπαρξη του μηχανισμού.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για έναν «υπερβολικό οπαδό». Μιλάμε για μια ολόκληρη βιομηχανία πολιτικής λάσπης, που λειτουργεί με ψευδώνυμα, επιθέσεις, χυδαιότητες και στοχευμένες δολοφονίες χαρακτήρων. Έναν στρατό από avatars που δεν πείθουν, απλώς τρομοκρατούν τον δημόσιο διάλογο.

Και το ερώτημα δεν είναι αν τα troll καθοδηγούνται κεντρικά από το Μέγαρο Μαξίμου ή αν κάθε υπουργός διαθέτει το δικό του μικρό «τάγμα» με ημερομίσθιο ή εργολαβία.
Το ερώτημα είναι γιατί χρειάζονται.

Η απάντηση είναι απλή και ενοχλητική:
Όταν η πολιτική δεν αντέχει τον έλεγχο, επιστρατεύει τον θόρυβο.
Όταν δεν μπορεί να υπερασπιστεί επιλογές, επιτίθεται στους επικριτές.
Και όταν δεν πείθει, εκφοβίζει.

Τα troll δεν είναι παρεκτροπή. Είναι σύμπτωμα εξουσίας σε κρίση.
Μιας εξουσίας που δεν συνομιλεί, δεν εξηγεί, δεν λογοδοτεί , απλώς φωνάζει από ανώνυμα προφίλ και μετά προσποιείται άγνοια.

Κι αν τελικά κάποιο από αυτά τα προφίλ «μπερδευτεί» και γράψει σαν να είναι ο υπουργός;
Δεν είναι ατύχημα.
Είναι η στιγμή που πέφτει η μάσκα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, είτε το πληκτρολόγιο το κρατά ο ίδιος είτε κάποιος πληρωμένος χειριστής, το ύφος, η αλαζονεία και η περιφρόνηση προς την κοινωνία έχουν την ίδια υπογραφή.

Και αυτή δεν είναι ανώνυμη.