Μιλάμε για έναν θεσμικό παράγοντα που διαχειρίζεται εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ από το υστέρημα των Σερραίων επαγγελματιών. Χρήματα συλλογικά, όχι προσωπικά. Κι όμως, μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει ένας ουσιαστικός, αναλυτικός και δημόσιος απολογισμός, ειδικά για τη SEREXPO. Όχι αόριστες αναφορές επιτυχίας, όχι αυτοθαυμασμός, αλλά καθαρά στοιχεία: πόσα δαπανήθηκαν, πού, με ποια κριτήρια και το σημαντικότερο, τι πραγματικό όφελος είχε η τοπική αγορά. Η σιωπή σε αυτά τα ερωτήματα δεν είναι απλώς παράλειψη· είναι θεσμικό έλλειμμα.

Η διοίκησή του χαρακτηρίζεται από αχρωμία, αδράνεια και απουσία πολιτικού στίγματος. Πολύ χαμηλότερη από το επίπεδο ευθύνης και ικανοτήτων που απαιτεί η θέση του προέδρου του Επιμελητηρίου, ιδίως σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους που έχει περάσει το επιχειρείν. Οι μικρομεσαίοι ασφυκτιούν, η αγορά δοκιμάζεται, η τοπική οικονομία ζητά σχέδιο, διεκδίκηση και συγκρούσεις με πολιτικές που τη στραγγαλίζουν. Αντί γι’ αυτά, εισπράττει μια διαχείριση χαμηλών προσδοκιών και δημόσιες παρεμβάσεις χωρίς βάθος και ουσία.

Το πιο προβληματικό στοιχείο, ωστόσο, δεν είναι μόνο η διοικητική ανεπάρκεια. Είναι η αλαζονεία. Η αντίληψη ότι η θεσμική θέση παρέχει ασυλία, ότι η κριτική εκλαμβάνεται ως εχθρική πράξη και ότι η λογοδοσία θεωρείται περιττή λεπτομέρεια. Καλό θα ήταν να αρχίσει να συνηθίζει και τα δύο. Γιατί πολύ σύντομα, είτε το επιθυμεί είτε όχι, θα κληθεί να απολογηθεί για πολλά. Και τότε, κανένα ειρωνικό χαμόγελο και κανένα «χαριτωμένο» κείμενο δεν θα μπορεί να υποκαταστήσει τα στοιχεία και τις απαντήσεις.

Οφείλουμε, πάντως, να του αναγνωρίσουμε ένα και μοναδικό σημείο στο οποίο έχει δίκιο στο λιβελογράφημα που ανάρτησε: κακώς το γραφιστικό μας τμήμα ασχολήθηκε για να δημιουργήσει γελοιογραφία. Δεν υπήρχε λόγος. Οι πραγματικές φωτογραφίες αποτυπώνουν πολύ πιο καθαρά, πολύ πιο πειστικά και χωρίς καμία υπερβολή το ποιον του, τη στάση του και το ύφος εξουσίας που εκπροσωπεί.

Όσο για τις φιλοδοξίες του να «σώσει και την πόλη», μάλλον αποκαλύπτουν μια υπερεκτίμηση ρόλου. Οι Σέρρες δεν είναι λάφυρο, ούτε σκαλοπάτι προσωπικής ματαιοδοξίας. Είναι μια κοινωνία που απαιτεί διαφάνεια, σοβαρότητα και θεσμική ευθύνη. Και όσο αυτά απουσιάζουν, τόσο η κριτική και η απαίτηση για λογοδοσία θα παραμένουν όχι απλώς δικαιολογημένες, αλλά απολύτως αναγκαίες.

Γράφει ο Παρατηρητικός