Δεν εξηγούνται αλλιώς οι λεκτικές πιρουέτες του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, ούτε το εμφανές άγχος που τον συνόδευε στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών.

Γιατί, ας μην κρυβόμαστε:
όταν κάποιος μιλάει πολύ για το τι δεν τον απασχολεί, συνήθως αυτό είναι που τον καίει περισσότερο.

 Το διακύβευμα των επόμενων εκλογών είναι απλό  και δεν χωρά επικοινωνιακές ασκήσεις ισορροπίας:

Ή συνεχίζει η κυβέρνηση της Νέα Δημοκρατία,με τους πολίτες στην τελευταία θέση της Ευρώπης σε αγοραστική δύναμη,
με μια οικονομία που στηρίζεται σε προσωρινά εργαλεία και με ορατό τον κίνδυνο «παγώματος» μετά το Ταμείο Ανάκαμψης,
και με μια πολιτική καθημερινότητα που μυρίζει όλο και πιο έντονα σκάνδαλα και θεσμικές εκτροπές.

Ή ανοίγει ένας άλλος δρόμος.
Με πολιτική αυτονομία, διαφορετικό ήθος και μια νέα συμφωνία με την κοινωνία.

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για το Μαξίμου.

Γιατί οι διαβεβαιώσεις ότι η Νέα Δημοκρατία δεν έχει καμία σχέση με την ακροδεξιά προκαλούν, το λιγότερο, μειδίαμα.

Η πραγματικότητα είναι πιο πεισματάρα:

▪️ Με τον Κυριάκο  Βελόπουλο  υπήρξε σύμπλευση σε κρίσιμες θεσμικές επιλογές, όπως η αλλαγή της σύνθεσης της ΑΔΑΕ εν μέσω του σκανδάλου των υποκλοπών.
▪️ Στις δύσκολες ψηφοφορίες, εμφανίστηκαν πρόθυμα «δεκανίκια» από τα γνωστά πολιτικά απομεινάρια της Χρυσή Αυγή  και μάλιστα με κυβερνητικούς πανηγυρισμούς.

Αυτά δεν είναι αφηγήματα. Είναι καταγεγραμμένα.

 Και υπάρχει και το πιο βαρύ:Η υπόθεση του Predator.

Τι ακριβώς φοβάται το Μέγαρο Μαξίμου και επιλέγει τη σιωπή απέναντι στις αιχμές του ιδιοκτήτη της Intellexa;

Πώς γίνεται ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης να αφήνεται να αιωρείται πολιτικά ως «Νίξον» από τον Ταλ Ντίλιαν χωρίς επίσημη, καθαρή διάψευση;

Η σιωπή, ειδικά στην πολιτική, δεν είναι ουδέτερη στάση.
Είναι μήνυμα.

Και όσο το ΠΑΣΟΚ δείχνει ότι δεν επιστρέφει στον ρόλο του «πρόθυμου συνεταίρου»,
τόσο κάποιοι στο Μαξίμου θα μιλούν περισσότερο  και θα πείθουν λιγότερο.

Τα υπόλοιπα… εντός Βουλής.

Γράφει ο Πασχάλης Θ. Τόσιος