Αντί να τους προβληματίσει η φτωχή, σχεδόν απογοητευτική συμμετοχή στον προσυνεδριακό διάλογο, αντί να τους ανησυχήσει μια εκλογική διαδικασία για συνέδρους που για ακόμη μία φορά , αλλοιώθηκε από πρόσωπα και μηχανισμούς χωρίς καμία ιδεολογική και αξιακή σχέση με την παράταξη, επιλέγουν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα:  Να στήνουν παρασκήνιο και να πανηγυρίζουν.

Με περισσή ευκολία διαρρέουν σε φιλικά τοπικά μέσα των Σερρών «επιτυχίες», μιλούν για «νέο σύστημα», για «νέα ισχυρή ομάδα», μοιράζουν κουκιά, βαφτίζουν στρατόπεδα και κολλούν ταμπέλες σε συνέδρους, λες και η πολιτική είναι παιγνίδι ισορροπιών και προσωπικών δικτύων.

Αυτό δεν είναι ανανέωση.
Είναι ο πιο χυδαίος παραγοντισμός, με καινούργιο περιτύλιγμα.

Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι καν αυτό.

Είναι ότι αυτή η λογική εκφράζεται ,σε μεγάλο βαθμό , από πρόσωπα νεότερης ηλικίας. Από εκείνους που υποτίθεται θα έφερναν νέα ήθη, νέα πολιτική κουλτούρα, μια διαφορετική σχέση με την κοινωνία και τη συμμετοχή.

Αντί γι’ αυτό, επιλέγουν να γίνουν οι πιο πρόθυμοι συνεχιστές του πιο φθαρμένου και απαξιωμένου μοντέλου.

Την ίδια στιγμή, μια ολόκληρη γενιά έξω στην κοινωνία δίνει καθημερινά μάχη για τα αυτονόητα: για εργασία, για αξιοπρέπεια, για προοπτική. Πολλοί αναγκάζονται να μεταναστεύσουν, άλλοι εγκλωβίζονται σε μια διαρκή ανασφάλεια.

Και αυτοί;Αντί να δώσουν φωνή σε αυτή την αγωνία, αντί να απαιτήσουν πολιτικές διαδικασίες με περιεχόμενο και αξιοπρέπεια, επιλέγουν να υπηρετήσουν μηχανισμούς και να συμμετέχουν σε ένα παρασκήνιο που μόνο πολιτικό δεν είναι.

Το αποκορύφωμα της υποκρισίας είναι ότι παρουσιάζουν ως «επιτυχία» το αποτέλεσμα αυτών των μηχανισμών.

Με θράσος.
Με πολιτική ένδεια.
Με πλήρη απουσία αυτογνωσίας.

Και μετά αναρωτιούνται γιατί η παράταξη δεν προχωρά.
Γιατί η κοινωνία δεν ακούει.
Γιατί η «βελόνα» μένει κολλημένη.

Όταν κυριαρχούν οι παραγοντίσκοι, όταν οι «κλειδοκράτορες» μοιράζουν ρόλους, όταν η πολιτική υποκαθίσταται από προσωπικές στρατηγικές και κοινωνική ανυπαρξία, τότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο:

Στασιμότητα. Απαξίωση. Αποξένωση.

Και τελικά, πολιτική ήττα πριν καν δοθεί η μάχη.