Η πρόσφατη περιοδεία του στην Αττική, και ειδικότερα στον Δήμο Λυκόβρυσης Πεύκης, είχε σαφές πολιτικό αποτύπωμα. Ο Νίκος Ανδρουλάκης παρουσίασε το επικείμενο συνέδριο του κόμματος, στα τέλη Μαρτίου, ως «βατήρα για τη νίκη», στέλνοντας μήνυμα ενότητας και ανοίγματος προς τις δημοκρατικές προοδευτικές δυνάμεις που επιδιώκουν την ήττα της Νέας Δημοκρατίας. Το αφήγημα της ηγεσίας εστιάζει στη συγκρότηση ενός ευρύτερου προοδευτικού ρεύματος, με στόχο την πολιτική αλλαγή στις επόμενες εκλογές.

Στον πυρήνα των παρεμβάσεών του, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ άσκησε συνολική και αιχμηρή κριτική στην κυβέρνηση και προσωπικά στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Η ακρίβεια που διαβρώνει τα εισοδήματα, η εκτόξευση των ενοικίων, η υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και της παιδείας, αλλά και η απουσία βιώσιμης αναπτυξιακής στρατηγικής, συγκροτούν ,σύμφωνα με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ , μια εικόνα βαθιάς κοινωνικής αδικίας και θεσμικής απαξίωσης. Παράλληλα, ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο ζήτημα της διαφάνειας και της λογοδοσίας, με αιχμές για συγκάλυψη ευθυνών, καταχρηστική επίκληση του άρθρου 86 και διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Ξεχωριστή θέση στον λόγο του Νίκου Ανδρουλάκη κατέλαβε και το αγροτικό ζήτημα. Με αφορμή την υπόθεση της ευλογιάς και τις αποκαλύψεις για επιστολή Ευρωπαίου Επιτρόπου που, κατά το ΠΑΣΟΚ, αποδεικνύει ότι υπήρχαν εναλλακτικά μέτρα προστασίας, ο πρόεδρος του κόμματος κάλεσε την κυβέρνηση να δώσει καθαρές απαντήσεις στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους. Υποστήριξε ότι οι κυβερνητικές επιλογές οδήγησαν σε τεράστιες απώλειες ζωικού κεφαλαίου και εξυπηρέτησαν συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα εις βάρος του πρωτογενούς τομέα.

Παράλληλα με τις πολιτικές τοποθετήσεις, η περιοδεία είχε και έντονο κοινωνικό χαρακτήρα. Οι συναντήσεις με εργαζόμενους στην καθαριότητα και οι επισκέψεις σε τοπικές επιχειρήσεις εντάσσονται στην προσπάθεια της ηγεσίας να επανασυνδεθεί με την καθημερινότητα των πολιτών και να προβάλλει ένα πρόσωπο εγγύτητας με την κοινωνία, αξιοποιώντας και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Παρά τη σαφή κινητικότητα και την αυξημένη αντιπολιτευτική ένταση, παραμένει ένα ουσιαστικό πολιτικό κενό. Οι ανάγκες της χώρας και η κοινωνική ασφυξία που βιώνουν μεγάλα τμήματα της κοινωνίας θα έπρεπε να έχουν οδηγήσει σε ένα ξεκάθαρο, έγκαιρο και ιδεολογικά σαφές κάλεσμα πανστρατιάς της κοινωνίας και του κινήματος. Σε ένα συγκροτημένο πολιτικό πρόταγμα και σε ένα καθαρό μέτωπο με αξιακό και προγραμματικό βάθος.

Η καθυστέρηση της ηγεσίας και του ίδιου του Νίκου Ανδρουλάκη να διαμορφώσουν εγκαίρως αυτό το συνεκτικό σχέδιο, σε συνδυασμό με τον αποσπασματικό τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται το άνοιγμα προς τις προοδευτικές δυνάμεις, δημιουργεί τον κίνδυνο να χαθεί και αυτή η προσπάθεια. Το στοίχημα παραμένει ανοιχτό: είτε το ΠΑΣΟΚ θα μετατρέψει την τρέχουσα κινητικότητα σε πειστική πολιτική πρόταση εξουσίας, είτε θα αφήσει ανεκμετάλλευτη μια περίοδο όπου η κοινωνία αναζητά απεγνωσμένα μια καθαρή, προοδευτική εναλλακτική.