Ο Παύλος Ασλανίδης είναι ένας από τους πατέρες που δεν επέλεξαν να βρεθούν στο δημόσιο προσκήνιο. Τον έφερε εκεί η απώλεια. Ο γιος του, ο Δημήτρης, είναι ένας από τους 57 ανθρώπους που δεν γύρισαν ποτέ σπίτι εκείνη τη νύχτα.

Η νύχτα που δεν τελείωσε ποτέ

Όσοι μιλούν μαζί του καταλαβαίνουν γρήγορα ότι για εκείνον ο χρόνος έχει σταματήσει στις πρώτες ώρες μετά τη σύγκρουση. Θυμάται εικόνες, κραυγές, πρόσωπα. Θυμάται την αβεβαιότητα, την αγωνία, το απόλυτο κενό.

Η διαχείριση του τόπου της τραγωδίας, οι εικόνες με τα βαριά μηχανήματα, τα ερωτήματα για την ταυτοποίηση και τη συλλογή των στοιχείων, γέννησαν από την πρώτη στιγμή βαθιά δυσπιστία. Όχι μόνο ως προς το τι συνέβη, αλλά και ως προς το πώς αντιμετωπίστηκε.

Η κηδεία του Δημήτρη έγινε, όπως λέει ο ίδιος, «τύποις». Η πιο σκληρή στιγμή, όμως, δεν ήταν η τελετή. Ήταν μια φράση του μικρότερου γιου του:
«Πατέρα, δεν μπόρεσα να κάνω μια τελευταία αγκαλιά στον αδερφό μου».

Αυτή η φράση, όπως παραδέχεται, δεν έφυγε ποτέ από το μυαλό του.

Από τον πόνο στη διεκδίκηση

Ο Παύλος Ασλανίδης δεν έμεινε σιωπηλός. Μαζί με άλλους συγγενείς, επέμεινε στη διερεύνηση κάθε πτυχής της υπόθεσης. Η επίσκεψη στον χώρο όπου είχαν μεταφερθεί χώματα και υλικά από το σημείο της σύγκρουσης αποτέλεσε καθοριστικό σημείο. Οι εικόνες που αντίκρισε ενίσχυσαν τα ερωτήματα για τη διαχείριση των ευρημάτων και τη συνολική πορεία της ανάκρισης.

Έθεσε ζητήματα για την καταγραφή και την ταυτοποίηση οστών, για ελλείψεις στη δικογραφία, για διαδικασίες που  όπως υποστηρίζει , δεν ακολουθήθηκαν με την απαιτούμενη σχολαστικότητα. Παρενέβη θεσμικά, απαίτησε αυτοψίες, πίεσε για διαφάνεια.

Η στάση του δεν έχει χαρακτηριστικά πολιτικής καριέρας. Έχει χαρακτηριστικά πατρικής ευθύνης.

Λογοδοσία, όχι συμπάθεια

Για τον ίδιο, η ουσία είναι μία: λογοδοσία. Όχι γενικές διακηρύξεις, όχι ρητορική συμπαράσταση. Θεωρεί ότι το πολιτικό σύστημα όφειλε να σταθεί πιο καθαρά απέναντι στις ευθύνες, σε όλα τα επίπεδα.

Η συζήτηση γύρω από την ποινική αξιολόγηση πολιτικών προσώπων και τον τρόπο που η Βουλή διαχειρίστηκε το ζήτημα αποτέλεσε σημείο έντονης κριτικής από πλευράς των οικογενειών. Ο ίδιος έχει εκφράσει την άποψη ότι οι αποφάσεις που ελήφθησαν δεν ανταποκρίνονται στο βάρος της τραγωδίας.

Δεν ζητά εκδίκηση. Ζητά δικαιοσύνη. Και επαναλαμβάνει ότι μόνο όταν αποδοθούν πραγματικές ευθύνες θα μπορέσουν οι οικογένειες να πενθήσουν χωρίς το βάρος της αμφιβολίας.

Ένας πατέρας που δεν κατεβάζει το βλέμμα

Σε μια κοινωνία που κουράζεται γρήγορα και ξεχνά ακόμη πιο γρήγορα, ο Παύλος Ασλανίδης επιμένει. Δεν υψώνει τον τόνο για να ακουστεί περισσότερο. Επιμένει για να μη χαθεί η ουσία.

Δεν διεκδικεί ρόλους. Δεν αναζητά αξιώματα. Όπως έχει πει, «είμαστε γονείς που χάσαμε τα παιδιά μας». Και αυτό από μόνο του αρκεί.

Η τραγωδία των Τεμπών δεν είναι ένα κεφάλαιο που κλείνει με τον χρόνο. Είναι μια ανοιχτή πληγή για την κοινωνία και μια δοκιμασία για τους θεσμούς. Και η παρουσία ανθρώπων όπως ο Παύλος Ασλανίδης υπενθυμίζει ότι η μνήμη και η δικαιοσύνη δεν είναι συνθήματα. Είναι υποχρέωση.

Για τον «Καθημερινό Παρατηρητή» Σερρών