Τα στοιχεία του ΙΟΒΕ δεν αφήνουν περιθώρια ωραιοποίησης. Το οικονομικό κλίμα υποχωρεί, η κατανάλωση φρενάρει, οι επιχειρήσεις χάνουν την όποια βεβαιότητα είχαν απομείνει. Και τα νοικοκυριά; Βυθίζονται σε μια καθημερινότητα όπου το καλάθι γίνεται όλο και πιο άδειο και οι λογαριασμοί όλο και πιο βαρείς. Το 76% βλέπει νέες αυξήσεις, το 43% κόβει αγορές. Όχι από επιλογή ,από ανάγκη.

Κι όμως, μπροστά σε αυτή την εικόνα, η κυβέρνηση επιμένει σε ένα αφήγημα που δεν πείθει πλέον κανέναν: ότι για όλα φταίει ο «εξωτερικός παράγοντας». Ότι η ακρίβεια είναι αποτέλεσμα διεθνών εξελίξεων. Μόνο που η Ελλάδα δεν έγινε ξαφνικά ευάλωτη λόγω του πολέμου. Έγινε ευάλωτη επειδή δεν έχει παραγωγή. Επειδή εξαρτάται σχεδόν ολοκληρωτικά από εισαγωγές. Επειδή ακόμη και βασικά αγαθά, από το γάλα μέχρι τα τρόφιμα πρώτης ανάγκης, διαμορφώνονται με όρους διεθνών τιμών και μεταφορικού κόστους.

Και εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της πολιτικής ευθύνης. Γιατί αυτή η εξάρτηση δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα επιλογών. Επιλογών που άφησαν τον πρωτογενή τομέα να μαραζώνει, που δεν επένδυσαν στην παραγωγή, που προτίμησαν τη διαχείριση της κρίσης αντί για την πρόληψή της. Σήμερα, το κόστος αυτών των επιλογών επιστρέφει πολλαπλασιασμένο: ακριβότερη ενέργεια, εκρηκτικά μεταφορικά, ασφυξία στην αγορά.

Οι επιχειρήσεις το λένε καθαρά: δεν αντέχουν άλλο. Η εφοδιαστική αλυσίδα διαταράσσεται, τα κόστη εκτοξεύονται, η ζήτηση καταρρέει. Και αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις, λαμβάνουν «αστυνομικά μέτρα» και επικοινωνιακές εξαγγελίες. Μέτρα που δεν αγγίζουν την αιτία του προβλήματος, απλώς προσπαθούν να διαχειριστούν τις συνέπειες. Πρόκειται για μια πολιτική που μοιάζει περισσότερο με διαρκή άμυνα παρά με σχέδιο.

Την ίδια στιγμή, τα νοικοκυριά βρίσκονται σε οριακή κατάσταση. Δεν υπάρχει περιθώριο αποταμίευσης, δεν υπάρχει δυνατότητα προσαρμογής. Η κρίση δεν τους βρίσκει απλώς απροετοίμαστους , τους βρίσκει ήδη εξαντλημένους. Και αυτό είναι ίσως το πιο βαρύ κατηγορητήριο: ότι η κοινωνία μπήκε σε μια νέα διεθνή αναταραχή χωρίς καμία ανθεκτικότητα, χωρίς καμία προστασία.

Ο πόλεμος στο Ιράν θα περάσει. Οι διεθνείς τιμές κάποια στιγμή θα σταθεροποιηθούν. Το ερώτημα είναι αν μέχρι τότε θα έχει απομείνει κάτι όρθιο στην ελληνική αγορά και στην αγοραστική δύναμη των πολιτών. Γιατί αν το μόνο σχέδιο είναι να περιμένουμε να «κοπάσει η καταιγίδα», τότε το πρόβλημα δεν είναι ο πόλεμος. Είναι ότι δεν υπήρξε ποτέ σχέδιο για να τον αντέξουμε.

Και αυτό δεν είναι απλώς αποτυχία. Είναι πολιτική ευθύνη , βαριά, μετρήσιμη και πλέον αδιαμφισβήτητη.