Ας μην κρυβόμαστε πίσω από λέξεις που ακούγονται ωραία αλλά δεν αντέχουν στην πραγματικότητα.
Η «πολιτική αλλαγή» που επικαλείται η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν περνά, σήμερα τουλάχιστον, μέσα από μια καθαρή εκλογική νίκη. Περνά  μέσα από ένα και μόνο ενδεχόμενο: την αποδυνάμωση της Νέας Δημοκρατίας κάτω από το 25%.

Εκεί βρίσκεται όλη η ουσία.Στο περίφημο 24,99%.

Γιατί κάτω από αυτό το όριο, το πρώτο κόμμα χάνει το μπόνους εδρών και μαζί του το βασικό πλεονέκτημα ελέγχου των πολιτικών εξελίξεων. Χάνει την πρωτοβουλία κινήσεων, χάνει το αφήγημα της κυριαρχίας, χάνει ουσιαστικά  τη δυνατότητα να επιβάλει τους όρους του παιχνιδιού.

Σε ένα τέτοιο σενάριο, η Νέα Δημοκρατία μπορεί να είναι πρώτη, αλλά θα είναι ταυτόχρονα και πολιτικά ηττημένη.
Ένας «νικητής» χωρίς δυναμική, χωρίς καθαρή εντολή, χωρίς πολιτικό βάθος.

Και κάπου εδώ έρχεται η δήλωση του Νίκου Ανδρουλάκη:«Το ΠΑΣΟΚ θα δώσει ενωμένο τη μάχη της πολιτικής αλλαγής απέναντι στη Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη. Ενωμένο, προγραμματικό, δυναμικό».

Ωραία ως διατύπωση.Αλλά ανεπαρκής ως πολιτικό σχέδιο.

Γιατί η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή από τα συνθήματα.
Και στους πραγματικούς συσχετισμούς, το ΠΑΣΟΚ δεν εμφανίζεται ,τουλάχιστον προς το παρόν, ως δύναμη ανατροπής, αλλά ως δύναμη που επενδύει κυρίως στην πιθανή φθορά του αντιπάλου.

Με απλά λόγια:δεν ποντάρει τόσο στη δική του άνοδο, όσο στην πτώση της ΝΔ.

Και αυτό δεν είναι στρατηγική νίκης.
Είναι στρατηγική αναμονής.

Το κρίσιμο ερώτημα που αποφεύγεται

Αν, όμως, υπάρχει ένα σημείο που μπορεί πραγματικά να αλλάξει το παιχνίδι, αυτό δεν είναι οι αριθμοί.
Είναι η πολιτική καθαρότητα.

Ίσως το μόνο ξεκάθαρο μήνυμα που μπορεί να συσπειρώσει τον προοδευτικό κόσμο να είναι ένα:

 Καμία συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία.

Όχι υπαινιγμοί.
Όχι «ναι μεν, αλλά».
Όχι ανοιχτά παράθυρα για την επόμενη μέρα.

Μια τέτοια απόφαση μπορεί να δοθεί μόνο με έναν τρόπο:
μέσα από το συνέδριο, ως δεσμευτική πολιτική γραμμή.

Γιατί όσο το ΠΑΣΟΚ αφήνει χώρο για διπλές αναγνώσεις, τόσο ενισχύει τη δυσπιστία.
Και όσο μιλά για «πολιτική αλλαγή» χωρίς να αποκλείει τη συνεργασία με τη ΝΔ, τόσο αδειάζει το ίδιο του το αφήγημα.

Ο προοδευτικός κόσμος δεν ζητά συνθήματα.Ζητά καθαρές απαντήσεις.

Και η πιο καθαρή από όλες είναι αυτή:
ή απέναντι ή μαζί.

Ενδιάμεσος δρόμος δεν υπάρχει.

Ανάμεσα στην επιθυμία και την πραγματικότητα

Ας είμαστε ειλικρινείς:το σενάριο του 24,99% παραμένει ,τουλάχιστον σήμερα μια ρεαλιστική πρόβλεψη.

Αλλά δεν αρκεί  η αντιπολίτευση επενδύει μονο  σε αυτό, πρέπει  να χτίζει πειστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας, διαφορετικά  η «πολιτική αλλαγή» θα παραμένει ένα σύνθημα χωρίς βάθος.

Το αποτέλεσμα είναι ένα πολιτικό σκηνικό όπου η φαντασία μπλέκεται με την πραγματικότητα.
Ένα σκηνικό που θυμίζει περισσότερο αυτοσχεδιασμό παρά συγκροτημένο σχέδιο.

Και ίσως τελικά εκεί να βρίσκεται η ουσία της κρίσης:στην απόσταση ανάμεσα σε αυτά που λέγονται και σε αυτά που μπορούν πράγματι να γίνουν.

Γιατί, όπως έλεγε και ο Ναπολέων,
«η μεγαλύτερη ένδειξη παράνοιας είναι η δυσαναλογία ανάμεσα στα σχέδια και στις δυνατότητες».

Στην ελληνική πολιτική εκδοχή του σήμερα, αυτή η δυσαναλογία δεν είναι απλώς εμφανής.
Είναι δομική.

Και όσο δεν γεφυρώνεται, τόσο η «πολιτική αλλαγή» θα παραμένει μια λέξη , όχι μια πραγματικότητα.