Μια χορογραφία με γνώριμους ρόλους: οι «πρωταγωνιστές» μπροστά, τα χαμόγελα μετρημένα, τα βήματα συγχρονισμένα  και το βλέμμα πάντα στραμμένο εκεί που βρίσκεται ο φακός.Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, το ζητούμενο δεν είναι η παρουσία.
Είναι η καταγραφή της παρουσίας.

Σε κάθε δημόσια εμφάνιση, επαναλαμβάνεται η ίδια μικροπολιτική παράσταση:
ο διακριτικός ,όσο γίνεται  διαγκωνισμός για μια καλύτερη θέση στο κάδρο, για λίγα δευτερόλεπτα περισσότερης «ορατότητας», για ένα ακόμα στιγμιότυπο που θα «ανέβει» την κατάλληλη στιγμή.

Στις Σέρρες, βέβαια, αυτά δεν είναι καινούργια.
Εδώ και χρόνια, η πολιτική έχει μάθει να λειτουργεί με όρους εικόνας.
Αυτό που αλλάζει είναι το μέτρο ή για την ακρίβεια, η απουσία του.

Γιατί όσο η πραγματικότητα βαραίνει  και βαραίνει πολύ ,τόσο ελαφραίνει επικίνδυνα η συμπεριφορά ορισμένων.
Σαν να μην υπάρχει τίποτα πέρα από το επόμενο πλάνο, την επόμενη ανάρτηση, το επόμενο «παρών».

Και κάπου εκεί, έρχεται η πραγματικότητα να θυμίσει ότι η πολιτική δεν είναι μόνο φωτογραφία.

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ επιστρέφει.
Με νέα δικογραφία, πιο βαριά , όπως ήδη ψιθυρίζεται   και με ερωτήματα που αυτή τη φορά δεν θα απαντηθούν με χαμόγελα και δημόσιες εμφανίσεις.

Άλλωστε, η πρώτη πράξη άφησε ήδη αποτύπωμα εδώ στις Σέρρες .Και όχι μόνο επικοινωνιακό.

Το ενδιαφέρον, πλέον, δεν είναι ποιος θα σταθεί μπροστά στον φακό.
Αλλά ποιος θα βρεθεί απέναντι στις εξελίξεις.

Κοντός ψαλμός, αλληλούια. Και αυτή τη φορά, το κάδρο μπορεί να είναι πολύ διαφορετικό.