Ζητήματα σχετικά με τη λειτουργία, τη διαχείριση αλλά και την πραγματική ανταποδοτικότητα του Αυτοκινητοδρομίου Σερρών προς την τοπική κοινωνία θέτει με δημόσια παρέμβασή του ο κ. Τάσος Χανλίογλου, ο οποίος είχε συμμετάσχει στο παρελθόν στο Διοικητικό Συμβούλιο κατά την περίοδο δημιουργίας της εγκατάστασης.

Στην τοποθέτησή του, ο κ. Χανλίογλου αναφέρεται στην περίοδο κατασκευής του έργου τη δεκαετία του 1990, στις προσδοκίες που δημιουργήθηκαν τότε για την ανάπτυξη της περιοχής, αλλά και στο ερώτημα κατά πόσο το Αυτοκινητοδρόμιο έχει ανταποδώσει ουσιαστικά στην πόλη τα σημαντικά δημόσια κονδύλια που διατέθηκαν για την κατασκευή και λειτουργία του.

Παράλληλα εκφράζει προβληματισμό για νέες ενδεχόμενες χρηματοδοτήσεις χωρίς προηγούμενη κοινωνική διαβούλευση, τονίζοντας ότι η τοπική κοινωνία δικαιούται πλήρη ενημέρωση και διαφάνεια.

Ακολουθεί ολόκληρο το δελτίο τύπου του κ. Τάσου Χανλίογλου:

ΥΠΕΡ-ΟΠΤΙΚΩΣ. Ανταπόδοση (εν τη πράξει) από το Αυτοκινητοδρόμιο προς τις Σέρρες, μηδέν!!

Θα ήταν, δεν θα ήταν 1996-7 όταν ήδη είχαμε ξεκινήσει τις εργασίες «οικοδόμησης» του υπέροχου, σαν ιδέα, Αυτοκινητοδρομίου Σερρών. Θυμάμαι πολλά εκ των έσω καθώς αποτελούσα μέλος του τότε Δ. Συμβουλίου, με απαίτηση του Γιάννη του Βλάχου (Δημάρχου), όσο προσπαθούσαμε να βάλουμε πολλά πράγματα σε μια αποτελεσματική σειρά. Από τις μελέτες, μέχρι την εξεύρεση πόρων και από την Δημοπρασία μέχρι την κατάρτιση του καταστατικού. Εποχή ονείρων θα την χαρακτήριζα, η οποία δυστυχώς στην συνέχεια μετατράπηκε σε ένα εφιαλτικό πεδίο «δράσεων», που δεν περιποιούν τιμή σε όσους το διοίκησαν.

Τα έχω πει βέβαια και γράψει πολλές φορές, χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Καθώς εξελίσσονταν τα έργα και τα έξοδα έτρεχαν με δραματικό ρυθμό σε μια πόλη στο πουθενά της χώρας, όταν και αυτή αποτελούσε και συνεχίζει μέρος του μαλακού υπογάστριου μιας ξεχασμένης περιοχής της Ευρώπης συνέχιζα να σκέφτομαι, πως θα μπορούσε άραγε το Αυτοκινητοδρόμιο να ξεπληρώσει εν τη πράξει μέρος έστω των τεράστιων κονδυλίων που απαιτήθηκαν. Προορίζονταν για έργα προκειμένου να κάνουν καλυτερη την ζωή των Δημοτών και όμως διατέθηκαν σε ένα Αυτοκινητοδρόμιο, του οποίου οι διοικήσεις δεν ήξεραν πού πήγαιναν, ακόμη και σήμερα, τα τέσσερα.

Δυστυχώς η κουλτούρα των εκλεγμένων απείχε παρασάγγας από την ιδέα ενός τέτοιου δώρου που έγινε στην πόλη (υπόψη ότι δεν υπήρξε αποτέλεσμα θείας επιφοίτησης). Ο κάθε ένας (εκλεγμένος) το εκμεταλλεύτηκε κατά πως του βόλευε, για να εισπράξει μερίδιο διασημότητος όπως και μερικά ψηφουλάκια. Τόσο τους «έκοβε». Αλλά πως μπορούσε και αλλιώς;

Με πρόχειρους υπολογισμούς, σχεδόν με σιγουριά θα έλεγα, πίστευα και έγραφα στην μαχητική τότε εφημερίδα «Ενημέρωση», ότι μετά από 5 περίπου χρόνια λειτουργίας του Αυτοκινητοδρομίου θα ήταν εις θέσιν κάθε χρόνο να διαχειρίζεται τα έξοδα μιας αίθουσας παιδικού σταθμού ή ακόμη και να χτίζει από μια.

Περισσότερο από 50.000 ευρώ δεν θα κόστιζε η κατασκευή. Αν προσθέσουμε και άλλες 30.000 ευρώ τα γενικά έξοδα τον χρόνο φθάνουμε, πάντα για ιδιόκτητους χώρους, τις 80.000 ευρώ. Μέχρι σήμερα θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει την δημιουργία και να καλύψει τα τρέχοντα έξοδα σε περισσότερες από 10 αίθουσες παιδικών σταθμών με το προσωπικό.

Απεναντίας δεν κατάφερε (γιατί άραγε;) να ανταποδώσει προς την πόλη, εν τη πράξει, ούτε μια τρύπια δεκάρα παρά τα 25.000.000 + ευρώ φόρων των φορολογουμένων που καταξοδεύτηκαν.

Σημείωση: Πληροφορούμεθα ότι οι σημερινοί διαχειριστές ψάχνουν να βρουν τρόπους για μερικά ακόμη εκατομμύρια να τα ξοδέψουν και αυτοί στον γάμο του Καραγκιόζη. Να γνωρίζουν όμως ότι χωρίς κοινωνική διαβούλευση θα μας βρουν απέναντι σε Δικαστικές Αίθουσες. Ως Δημότες δεν ανεχόμαστε άλλη (ενδεχομένως) διασπάθιση πλούτου από πλήρη άγνοια ή για άλλους λόγους.

Τάσος Χανλίογλου