Όταν ένας ανήλικος συλλαμβάνεται ήδη από τα 13 του χρόνια για μικροποσότητες ναρκωτικών, όταν υπάρχουν καταγγελίες για ξυλοδαρμούς έξω από σχολεία με αφορμή χρήματα από διακίνηση μεταξύ μαθητών, όταν και οι δύο γονείς ενός παιδιού είναι ή ήταν εξαρτημένοι από ουσίες, τότε δεν μιλάμε για «οικογενειακό πρόβλημα». Μιλάμε για κραυγαλέα αποτυχία πρόληψης. Κι όμως, όλα αυτά αντιμετωπίστηκαν ως λεπτομέρειες που δεν έπρεπε να ενοχλήσουν.

Υπήρξαν θάνατοι από ναρκωτικά που βαφτίστηκαν αλλιώς. Όχι από άγνοια, αλλά για να μη φανεί το μέγεθος της αρρώστιας. Για να μη χαλάσει η εικόνα. Για να μη χρειαστεί σύγκρουση με την πραγματικότητα. Την ίδια στιγμή, η διακίνηση και το εμπόριο εξαπλώνονται σε ολόκληρη την πόλη , σε γειτονιές, πλατείες, έξω από τις πόρτες, αν όχι μέσα, των σχολείων.

Πρόκειται για μια παθογένεια  που αρρωσταίνει τα παιδιά μας, διαλύει οικογένειες, παράγει βία και αδιέξοδα. Και απέναντί της, τι υπάρχει;
Σιωπή.

Σιωπή των διοικούντων.
Σιωπή των υπηρεσιών.
Σιωπή μιας κοινωνίας όπου άλλοι σιωπούν από συμφέρον, άλλοι από φόβο, άλλοι για να μη χάσουν το βολέμα τους.

Πού είναι οι κοινωνικές δομές; Υποστελεχωμένες, αόρατες, παρούσες κυρίως σε εκθέσεις και δελτία Τύπου.
Πού είναι οι υπηρεσίες πρόληψης; Σε αποσπασματικές δράσεις βιτρίνας, χωρίς συνέχεια και ουσιαστική παρουσία στα σχολεία και στις οικογένειες.
Πού είναι η αστυνομία να αναχαιτίσει οργανωμένα το εμπόριο, εκεί όπου γεννιέται η επόμενη τραγωδία;

Δεν μιλάμε πλέον για αδυναμία. Μιλάμε για απουσία. Και η απουσία αυτή δεν είναι ουδέτερη· παράγει αποτελέσματα. Παράγει ανήλικους εκτεθειμένους, σχολεία απροστάτευτα, μια κοινωνία μουδιασμένη που «συνηθίζει» το απαράδεκτο.

Ο  τραγικός χαμός του Αγγέλου δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν σύμπτωμα. Ένα ακόμη σύμπτωμα μιας πόλης που νοσεί και αρνείται να το παραδεχτεί. Που βαφτίζει τον θάνατο «παθολογικό», την εξάρτηση «ατομικό πρόβλημα», τη διακίνηση «φήμη».

Όμως οι κοινωνίες που δεν διαγιγνώσκουν την ασθένειά τους, αρρωσταίνουν βαρύτερα. Και οι σιωπές, όταν γίνονται σύστημα, σκοτώνουν.

Αν δεν υπάρξει τώρα ρήξη  όχι με λόγια, αλλά με πράξεις: ουσιαστική πρόληψη, πραγματικές δομές, σύγκρουση με το οργανωμένο έγκλημα, ανάληψη ευθύνης – τότε θα ξαναγράψουμε τα ίδια. Με άλλα ονόματα. Άλλες ηλικίες. Την ίδια υποκρισία.

Η σιωπή μπορεί να είναι βολική.
Αλλά είναι φονική.

Πασχάλης Θ. Τόσιος
Καθημερινός Παρατηρητής