Την ώρα που το νοσοκομείο λειτουργεί στα όρια της κατάρρευσης και το ΕΚΑΒ αδυνατεί να καλύψει στοιχειώδεις ανάγκες, η δημόσια εικόνα που εκπέμπεται είναι αυτή της «κανονικότητας». Οι υποδομές είτε λιμνάζουν είτε υλοποιούνται αποσπασματικά, χωρίς στρατηγικό σχέδιο και χωρίς ουσιαστικό αναπτυξιακό αποτύπωμα για τον νομό.

Η φτωχοποίηση δεν είναι αφηρημένη έννοια. Αποτυπώνεται στα εισοδήματα, στην ακρίβεια, στην αδυναμία χιλιάδων νοικοκυριών να ανταποκριθούν στις βασικές τους ανάγκες. Ο πρωτογενής τομέας, ιστορικός πυλώνας της τοπικής οικονομίας, οδηγείται σε ασφυξία, όχι μόνο από το αυξημένο κόστος παραγωγής αλλά και από τη θεσμική απαξίωση και την έλλειψη πραγματικής πολιτικής στήριξης.

Σε αυτό το φόντο έρχεται να προστεθεί το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη «παθογένεια», αλλά σύμπτωμα ενός συστήματος αδιαφάνειας, πελατειακών πρακτικών και πολιτικής συγκάλυψης. Οι σοβαρές καταγγελίες, οι έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και οι σκιές για εμπλοκή πολιτικών προσώπων –και από τον νομό Σερρών– αποκαλύπτουν ένα βαθιά προβληματικό μοντέλο διαχείρισης των αγροτικών ενισχύσεων. Κι όμως, αντί για κάθαρση και πλήρη δημοσιοποίηση ονομάτων, κυριαρχεί η σιωπή και η προσπάθεια υποβάθμισης του ζητήματος.

Την ίδια στιγμή, η ερημοποίηση της υπαίθρου επιταχύνεται. Η φυγή των νέων δεν είναι επιλογή, αλλά αναγκαστική διέξοδος. Η γήρανση του πληθυσμού βαθαίνει, ο παραγόμενος πλούτος μειώνεται, επιχειρήσεις κλείνουν, θέσεις εργασίας χάνονται και ο νομός οδηγείται σε έναν φαύλο κύκλο παρακμής.

Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, είναι ότι όλα αυτά αντιμετωπίζονται με επικοινωνιακούς όρους. Με ωραιοποιημένες ανακοινώσεις, με αφηγήματα επιτυχίας που δεν αγγίζουν την καθημερινότητα των πολιτών. Όταν η πολιτική εξουσία επιλέγει να συνομιλεί με έναν κόσμο που δεν υπάρχει, παύει να υπηρετεί τον τόπο και λειτουργεί αποκλειστικά για την αυτοσυντήρησή της.

Οι Σέρρες δεν χρειάζονται άλλες λέξεις. Χρειάζονται αλήθεια, λογοδοσία και ένα συνεκτικό σχέδιο ανασυγκρότησης. Γιατί καμία προπαγάνδα δεν μπορεί να κρύψει επ’ αόριστον μια πραγματικότητα που καταρρέει.

Γράφει ο Παρατηρητικός