Σε αυτό το πλαίσιο, θεσμοί όπως ο Εμπορικός Σύλλογος και το Επιμελητήριο, αντί να αποτελούν πυλώνες στήριξης της τοπικής αγοράς και της πραγματικής οικονομίας, αντιμετωπίζονται από αρκετούς ως εφαλτήρια προβολής και προσωπικής ανέλιξης. Ως προθάλαμοι για πολιτικές διαδρομές στα γνώριμα, σκοτεινά δεξιά σοκάκια της εξουσίας.

Η τεκμηρίωση αυτού του ισχυρισμού βρίσκεται στην ίδια την καθημερινότητα της πόλης. Η τοπική αγορά των Σερρών ασφυκτιά. Οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες παλεύουν με το κόστος ενέργειας, τη φορολογική πίεση και τη συρρίκνωση της κατανάλωσης. Τα λουκέτα πληθαίνουν, η οικονομική δραστηριότητα υποχωρεί και η πόλη χάνει σταθερά παραγωγικό και κοινωνικό έδαφος. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συνθήκη, απουσιάζει κάθε σοβαρή, συγκροτημένη και μετρήσιμη προσπάθεια για την αναστροφή της πορείας. Δεν υπάρχει σχέδιο, δεν υπάρχει διεκδίκηση, δεν υπάρχει σύγκρουση με τις πολιτικές που διαλύουν την τοπική οικονομία.

Αντί για ουσία, κυριαρχεί η εικόνα. Αντί για δουλειά, το επικοινωνιακό σόου. Εκδηλώσεις χωρίς στρατηγικό βάθος, δηλώσεις χωρίς αντίκρισμα, φωτογραφίες που ανακυκλώνουν πρόσωπα και φιλοδοξίες. Μια διαρκής παραγωγή «παρουσίας» που δεν αφήνει κανένα χειροπιαστό αποτύπωμα στην αγορά και στους ανθρώπους της, πέρα από την ικανοποίηση της προσωπικής ματαιοδοξίας όσων επιδιώκουν να φαίνονται χρήσιμοι, χωρίς να είναι.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι βαθιά θεσμικό και κοινωνικό. Όταν οργανωμένοι φορείς που οφείλουν να λειτουργούν ως συλλογική φωνή της τοπικής οικονομίας μετατρέπονται σε βιτρίνες ατομικών διαδρομών, τότε η πόλη μένει ακάλυπτη. Χάνει τα εργαλεία άμυνας και διεκδίκησης που έχει ανάγκη σε μια περίοδο παρατεταμένης κρίσης.

Αυτή είναι η μεγάλη ατυχία των Σερρών: θεσμοί που θα έπρεπε να σηκώνουν βάρος και ευθύνη, επιλέγουν τον εύκολο δρόμο της προβολής. Και όσο αυτό δεν αλλάζει, όσο δεν επαναπροσδιορίζεται ο ρόλος τους με κέντρο τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι τις καριέρες προσώπων, η τοπική οικονομία θα συνεχίσει να φθίνει και η πόλη να πληρώνει το κόστος.

Γράφει ο Παρατηρητικός