Σέρρες: Το μοναστήρι στο Άγιο Πνεύμα που δημιούργησε μια γερόντισσα σε αναπηρικό αμαξίδιο
Σε έναν μικρό λόφο, κοντά στο χωριό Άγιο Πνεύμα Σερρών, στέκει μια ξεχωριστή μοναστική κοινότητα, με μια συγκινητική ιστορία πίστης και δημιουργίας. Πρόκειται για ένα μοναστήρι που άρχισε να χτίζεται το 1990 από μια γερόντισσα σε αναπηρικό αμαξίδιο, μαζί με τη μικρή συνοδεία της και την καθοδήγηση ενός Αγιορείτη πνευματικού.
Σε έναν μικρό λόφο, κοντά στο χωριό Άγιο Πνεύμα Σερρών, στέκει μια ξεχωριστή μοναστική κοινότητα, με μια συγκινητική ιστορία πίστης και δημιουργίας. Πρόκειται για ένα μοναστήρι που άρχισε να χτίζεται το 1990 από μια γερόντισσα σε αναπηρικό αμαξίδιο, μαζί με τη μικρή συνοδεία της και την καθοδήγηση ενός Αγιορείτη πνευματικού.
Η γερόντισσα αυτή δεν ήταν άλλη από την Καίτη Χρυσολωρά, η οποία τη δεκαετία του ’60 είχε ξεχωρίσει στον χώρο της μουσικής, συνεργαζόμενη με τον σπουδαίο συνθέτη Μίμης Πλέσσας. Ωστόσο, χρόνια αργότερα αποφάσισε να αποσυρθεί από τη δισκογραφία, αφιερώνοντας τη ζωή της στη δημιουργία μιας μοναστικής «κυψέλης».
Μια κοινότητα σαν οικογένεια
Σήμερα, οι μοναχές της Μονής ζουν σαν μια μεγάλη οικογένεια, ακολουθώντας το κοινόβιο και διατηρώντας ζωντανές τις παραδόσεις. Υποδέχθηκαν με νηστίσιμα φιλέματα τον δημοσιογράφο Σταύρος Θεοδωράκης, προσκαλώντας τον να συμμετάσχει στις προετοιμασίες για το Πάσχα.
Με ευλάβεια και μεράκι, οι μοναχές ετοιμάζουν λαμπάδες ζωγραφισμένες στο χέρι, κεντούν κουρτίνες και βάφουν χιλιάδες αυγά από το κοτέτσι της Μονής, τα οποία προσφέρονται στους προσκυνητές.
Εργασία και πνευματικότητα
Η Μονή διαθέτει μελισσόκηπο, αγιογραφείο, ξυλουργείο, ραφείο και βιβλιοθήκη. Όπως εξηγούν οι ίδιες οι μοναχές, η γερόντισσά τους ήθελε όλες να ασχολούνται με «παστρικές δουλειές», δηλαδή χειρωνακτικά διακονήματα και εργόχειρα, ώστε να συμβάλλουν ενεργά στη ζωή του κοινοβίου και να νιώθουν χρήσιμες.
«Ο μοναχισμός είναι κι αυτός ένα μυστήριο όπως ο γάμος και δεν μπορεί να εξηγηθεί με λόγια σε κάποιον που δεν το έχει ζήσει», αναφέρει χαρακτηριστικά η Αδελφή Ευφημία.
Από την πλευρά της, η Αδελφή Συγκλητική περιγράφει τη δική της εμπειρία: «Για ένα διάστημα ήμουν και δόκιμη μοναχή και φοιτήτρια. Στο πανεπιστήμιο με αντιμετώπιζαν περίεργα, γιατί το παρουσιαστικό μου ήταν διαφορετικό από μιας κοσμικής κοπέλας».

