Από τα πιο χαρακτηριστικά  και ταυτόχρονα αποκαλυπτικά , στιγμιότυπα της διαδικασίας στην κάλπη των Σερρών ήταν ένα γεγονός που σχολιάστηκε έντονα στα πηγαδάκια και δεν πέρασε απαρατήρητο από κανέναν.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, υπήρξαν τουλάχιστον έξι υποψήφιοι σύνεδροι οι οποίοι κατάφεραν κάτι πραγματικά πρωτοφανές: να συγκεντρώσουν μηδέν ψήφους.

Όχι απλώς λίγες.
Όχι οριακές.
Κυριολεκτικά καμία.

Και αυτό σημαίνει κάτι εξαιρετικά απλό αλλά απολύτως ενδεικτικό: δεν μπήκαν καν στον κόπο να προσέλθουν στην κάλπη για να ψηφίσουν ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό.

Το περιστατικό αυτό δεν αποτελεί απλώς μια γραφική λεπτομέρεια μιας εσωκομματικής διαδικασίας. Για πολλούς, αντίθετα, επιβεβαιώνει την αίσθηση ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η διαδικασία θύμιζε περισσότερο πεδίο μικροπολιτικών ανταγωνισμών και πρόχειρου στησίματος μηχανισμών από ορισμένους κομματικούς παράγοντες, παρά μια ουσιαστική πολιτική διαδικασία συμμετοχής.

Γιατί όταν εμφανίζονται υποψηφιότητες που δεν συνοδεύονται ούτε από την στοιχειώδη προσωπική κινητοποίηση του ίδιου του υποψηφίου, τότε εύλογα γεννάται το ερώτημα: πρόκειται για πραγματικές πολιτικές υποψηφιότητες ή για συμπληρώματα σε μια αριθμητική μηχανισμών;

Η εικόνα αυτή, στην κάλπη των Σερρών, αποτελεί ίσως την πιο συμβολική αποτύπωση μιας διαδικασίας που σε ορισμένες στιγμές έδειχνε να απομακρύνεται από την πολιτική ουσία και να εγκλωβίζεται σε λογικές παρασκηνίου.

Και αυτό είναι κάτι που όσοι ενδιαφέρονται πραγματικά για το μέλλον και την αξιοπιστία της παράταξης οφείλουν να το δουν κατάματα.