Τα χωριά και οι κωμοπόλεις των ακριτικών περιοχών των Σέρρες έχουν κάθε λόγο να διαμαρτύρονται. Η σιδηροδρομική σύνδεση περιορίζεται πλέον σε μόλις δύο δρομολόγια ημερησίως στη γραμμή Θεσσαλονίκη – Σέρρες και, από εκεί και πέρα, αρχίζει η απομόνωση.

Μετά τις Σέρρες, ο σιδηρόδρομος ουσιαστικά «σβήνει» από τον χάρτη. Το ταξίδι προς τη Δράμα συνεχίζεται αναγκαστικά με λεωφορείο, σε μια διαδρομή όπου οι ράγες υπάρχουν ακόμη, αλλά τα τρένα όχι.

Εδώ και επτά χρόνια, τα επιβατικά δρομολόγια έχουν σταματήσει. Οι γραμμές μένουν σιωπηλές, χωρίς κίνηση, χωρίς προορισμό, κουβαλώντας μόνο τη μνήμη μιας άλλης εποχής· τότε που ο σιδηρόδρομος ένωνε ανθρώπους, χωριά, ακριτικές κοινότητες και ολόκληρη τη βόρεια Ελλάδα.

Σήμερα, στα χωριά των Σερρών και της ανατολικής Μακεδονίας, η απουσία του τρένου δεν είναι απλώς συγκοινωνιακό πρόβλημα. Είναι σύμβολο εγκατάλειψης. Είναι η αίσθηση ότι οι ακριτικές περιοχές μένουν στο περιθώριο της ανάπτυξης, μακριά από βασικές υποδομές, μακριά από ίσες ευκαιρίες. Νέοι άνθρωποι φεύγουν, οι τοπικές κοινωνίες συρρικνώνονται και οι παλιοί σταθμοί παραμένουν βουβοί μάρτυρες μιας διακοπής που μοιάζει ατελείωτη.

ΑΠΟ ΤΟ 1893

Μετά τις Σέρρες, ο ιστορικός σιδηροδρομικός σταθμός της Δράμας, χτισμένος το 1893, λειτουργεί πλέον περισσότερο ως τόπος μνήμης παρά ως ζωντανός συγκοινωνιακός κόμβος, χάρη στην προσπάθεια του συλλόγου ΜΕΑΣ Ήφαιστος.

Ένας σταθμός που δημιουργήθηκε για να ενώνει τόπους και ανθρώπους, κατέληξε να θυμίζει όσα χάθηκαν.
Στέκεται ακόμη εκεί, επιβλητικός αλλά σιωπηλός — σαν υπόσχεση που δεν τηρήθηκε ποτέ, σαν δρόμος που σταματά πριν φτάσει στον προορισμό του.

Και το ερώτημα παραμένει βαρύ για τα ακριτικά χωριά των Σερρών και της ανατολικής Μακεδονίας:
μέχρι πότε η ελληνική περιφέρεια θα περιμένει το τρένο να επιστρέψει;