Δεν πρόκειται πια για «πολιτική πίεση». Πρόκειται για κανονική αποδόμηση. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια υπόθεση που δεν ελέγχει, δεν μπορεί να περιορίσει και το κυριότερο , δεν μπορεί να κρύψει.

Η διαβίβαση της δικογραφίας από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και η διαδικασία άρσης ασυλίας έντεκα βουλευτών δεν είναι μια τυπική κοινοβουλευτική διαδικασία. Είναι η αρχή ενός πολιτικού κατήφορου που οδηγεί ευθέως στο ποινικό πεδίο. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για «ευθύνες» με την κλασική έννοια. Μιλάμε για ελέγχους, ανακρίσεις και  κατηγορητήρια.

Η κυβέρνηση προσπάθησε να εμφανιστεί «θεσμική», δίνοντας πράσινο φως στις άρσεις ασυλίας. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτή η επιλογή δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια αναγκαστική υποχώρηση υπό το βάρος των αποκαλύψεων. Γιατί το δίλημμα ήταν απλό: ή συναινείς ή εκτίθεσαι ανεπανόρθωτα. Και πάλι, όμως, η ζημιά έγινε. Η εικόνα μιας κυβέρνησης που σέρνει τους ίδιους της τους βουλευτές σε διαδικασίες άρσης ασυλίας δεν είναι «θεσμική κανονικότητα». Είναι εικόνα κρίσης.

Και αν σε κεντρικό επίπεδο η κατάσταση θυμίζει πολιτικό ναρκοπέδιο, στις Σέρρες η εικόνα είναι ακόμη πιο βαριά , σχεδόν σοκαριστική. Γιατί εδώ δεν έχουμε μεμονωμένες περιπτώσεις. Έχουμε το σύνολο της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης του νομού στο κάδρο των ερευνών. Και οι τέσσερις βουλευτές Σερρών φέρονται να εμπλέκονται στη δικογραφία, μετατρέποντας έναν ολόκληρο νομό σε επίκεντρο ενός σκανδάλου πανελλαδικής εμβέλειας.

Αυτό δεν είναι απλώς πολιτικό πρόβλημα. Είναι θεσμική έκπτωση. Είναι η απόλυτη κατάρρευση της εικόνας «καθαρής διακυβέρνησης» που επιχείρησε να οικοδομήσει η κυβέρνηση. Και είναι ταυτόχρονα μια ωμή υπενθύμιση του πώς διαχειρίστηκαν ή καλύτερα πώς λεηλατήθηκαν δημόσιοι και ευρωπαϊκοί πόροι.

Η συνέχεια είναι ακόμη πιο σκληρή. Μετά την άρση ασυλίας, οι εμπλεκόμενοι θα περάσουν ένας προς έναν από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Εκεί δεν υπάρχουν μικρόφωνα, ούτε επικοινωνιακές διαρροές. Υπάρχουν ερωτήσεις και στοιχεία. Και εκεί θα φανεί ποιοι θα καταφέρουν να ξεφύγουν και ποιοι θα βρεθούν αντιμέτωποι με το κατηγορητήριο.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το Μέγαρο Μαξίμου δείχνει να κινείται χωρίς πυξίδα. Η επίκληση «θεσμικών αλλαγών» και συνταγματικών πρωτοβουλιών μοιάζει περισσότερο με απόπειρα αντιπερισπασμού παρά με σοβαρή πολιτική παρέμβαση. Όταν η πραγματικότητα σε προσπερνά, δεν την αλλάζεις με εξαγγελίες. Και σίγουρα δεν την ελέγχεις επιτιθέμενος στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία , μια επιλογή που αποκαλύπτει περισσότερο αμηχανία και φόβο, παρά αυτοπεποίθηση.

Σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται και η Ευρώπη να «κλειδώσει» το πλαίσιο. Η επικείμενη αποστολή της Επιτροπής Ελέγχου Προϋπολογισμού του Ευρωκοινοβουλίου στην Αθήνα δεν αφήνει περιθώρια ωραιοποίησης. Όταν η Ευρώπη στέλνει ελεγκτές για να δουν πού πήγαν τα χρήματα, το ζήτημα παύει να είναι εσωτερικό. Γίνεται διεθνής υπόθεση αξιοπιστίας.

Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο. Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι μια ακόμη «δύσκολη στιγμή» για την κυβέρνηση. Είναι το σημείο όπου η πολιτική φθορά μετατρέπεται σε θεσμική κρίση και για ορισμένους, σε ποινικό κίνδυνο. Και όσο οι εξελίξεις προχωρούν, τόσο πιο καθαρό γίνεται ότι αυτή η υπόθεση δεν θα κλείσει με δηλώσεις.

Θα κλείσει  στις αίθουσες της Δικαιοσύνης.