Μόνο που υπάρχει μια μικρή αλλά καθόλου ασήμαντη  λεπτομέρεια.

Στο γήπεδο, εκεί όπου γράφεται η πραγματική ιστορία της ομάδας, η παρουσία της Δημοτικής Αρχής μοιάζει να είναι… εκτός αποστολής. Και αυτό δεν περνά απαρατήρητο ούτε από τους φιλάθλους ούτε από όσους γνωρίζουν τι σημαίνει για μια επαρχιακή πόλη να διατηρεί ομάδα στην κορυφαία κατηγορία.

Ο Πανσερραϊκός δεν είναι απλώς ένας αθλητικός οργανισμός. Είναι κοινωνικός θεσμός, είναι οικονομικός μοχλός, είναι κομμάτι της συλλογικής ταυτότητας των Σερρών. Και σε περιόδους που η ομάδα δίνει μάχη επιβίωσης, η στήριξη δεν μπορεί να περιορίζεται σε δημόσιες σχέσεις και εθιμοτυπικές συναντήσεις.

Γιατί, κακά τα ψέματα, η πολιτική κεφαλαιοποίηση της επιτυχίας μιας ομάδας χωρίς φυσική παρουσία δίπλα της, θυμίζει λίγο από εκείνες τις περιπτώσεις που κάποιοι θέλουν να φαίνονται μέρος της επιτυχίας χωρίς να έχουν ιδρώσει ούτε λεπτό στην εξέδρα.

Κι επειδή στην πολιτική ο συμβολισμός έχει πολλές φορές μεγαλύτερη αξία από τις δηλώσεις, ίσως μια παρουσία στο γήπεδο να έστελνε το πιο καθαρό μήνυμα: ότι η πόλη στέκεται δίπλα στην ομάδα της , όχι μόνο όταν υποδέχεται επισκέπτες, αλλά κυρίως όταν δίνει μάχες.

Γιατί ο Πανσερραϊκός δεν χρειάζεται χειραψίες στα σαλόνια. Χρειάζεται συμμάχους στην κερκίδα.
 

Υ.Γ. Και επειδή κάποιοι θα σπεύσουν , σχεδόν με αντανακλαστικά επικοινωνιακού πυροσβεστήρα ,να υποστηρίξουν ότι οι συγκεκριμένες συναντήσεις έγιναν αποκλειστικά για το ζήτημα του αυτοκινητοδρομίου, καλό θα ήταν να το σκεφτούν λίγο καλύτερα πριν το υιοθετήσουν ως βολική εξήγηση.

Διότι οι εικόνες έχουν την κακή συνήθεια να χαλάνε τα αφηγήματα. Και στην προκειμένη περίπτωση, το κασκόλ της ΑΕΚ στον λαιμό του κ. Ηλιόπουλου μάλλον γεννά περισσότερους συνειρμούς απ’ όσους λύνει. 

«Παρατηρητικός»