Από το βήμα της Βουλής, η βουλευτής περιέγραψε μια Ελλάδα όπου η αισχροκέρδεια ελέγχεται, τα περιθώρια κέρδους μπαίνουν σε τάξη και η αγορά λειτουργεί με κανόνες. Μια εικόνα σχεδόν υποδειγματική, όπου το κράτος παρεμβαίνει αποφασιστικά και προστατεύει τον πολίτη. Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια που χαλάει το αφήγημα: αυτή η εικόνα δεν συναντάται πουθενά στην καθημερινότητα.

Γιατί αν αφήσει κανείς για λίγο τη Βουλή και βρεθεί στην πραγματική αγορά, στα πρατήρια καυσίμων και στα ράφια των σούπερ μάρκετ, θα διαπιστώσει κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο σκληρό: οι τιμές παραμένουν υψηλές, η πίεση στα νοικοκυριά είναι διαρκής και οι «κανόνες» που περιγράφονται μοιάζουν περισσότερο θεωρητικοί παρά εφαρμόσιμοι. Και κάπου εκεί γεννιέται το εύλογο ερώτημα: σε ποια αγορά αναφερόταν;

Η απάντηση, όσο και αν ενοχλεί, φαίνεται προφανής: σίγουρα όχι σε αυτή που βιώνουν οι πολίτες στις Σέρρες.

Η ομιλία είχε ένταση, είχε επιχειρήματα, είχε το γνώριμο κυβερνητικό αφήγημα περί ελέγχων και προστίμων. Αυτό που δεν είχε, ήταν η ουσία. Καμία αναφορά στην πηγή της ακρίβειας, καμία κουβέντα για τα διυλιστήρια, καμία διάθεση να ανοίξει η συζήτηση για τα υπερκέρδη εκεί όπου πραγματικά διαμορφώνονται οι τιμές. Και αυτό δεν είναι απλώς μια παράλειψη. Είναι μια επιλογή.

Γιατί η «μάχη κατά της αισχροκέρδειας» είναι πιο εύκολη όταν περιορίζεται στους τελευταίους κρίκους της αγοράς και δεν φτάνει ποτέ εκεί όπου αρχίζει το πρόβλημα. Είναι πιο ασφαλές να εμφανίζεσαι αυστηρός, αρκεί αυτή η αυστηρότητα να μην ενοχλεί τους ισχυρούς.

Και έτσι διαμορφώνεται μια γνώριμη πολιτική συνθήκη: ανακοινώσεις με ένταση, μέτρα με όρια και έλεγχοι που σταματούν λίγο πριν αποκτήσουν πραγματικό αποτέλεσμα. Η αγορά συνεχίζει να λειτουργεί με τους δικούς της όρους, ενώ η πολιτική επιμένει να περιγράφει μια εικόνα που δεν επιβεβαιώνεται πουθενά.

Σε αυτό το σημείο, η τοποθέτηση της Φωτεινής Αραμπατζή παύει να είναι απλώς αισιόδοξη ή υπερβολική. Γίνεται ενδεικτική μιας αντίληψης που είτε δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει είτε επιλέγει να το αγνοεί. Σαν να μιλά για μια άλλη χώρα. Σίγουρα όχι για αυτή που βιώνει καθημερινά ο πολίτης. Και σίγουρα όχι για τις Σέρρες.

Γιατί όταν η πολιτική περιγράφει μια «κανονικότητα» που δεν υπάρχει, τότε δεν έχουμε απλώς μια διαφορετική εκτίμηση της πραγματικότητας. Έχουμε μια κατασκευή. Και όσο αυτή η κατασκευή επαναλαμβάνεται, τόσο η απόσταση από την κοινωνία μεγαλώνει.

Και εκεί, στο κενό ανάμεσα στα λόγια και την πραγματικότητα, αποκαλύπτεται τελικά όχι η δύναμη της πολιτικής, αλλά το όριό της: η υποκρισία.